nəticəsində isə ağciyər qanaxması ilə ağırlaşır. Sağlam ağciyərin zədələnməsi və çoxsaylı abses ocaqlarının yaranması ilə infeksiyanın yayılması mümkündür. İnfeksiyanın hematogen yolla yayılması zamanı başqa orqan və toxumaların absesi əmələ gəlir; yəni infeksiya generalizasiya olunur və bakteriemik şok inkişaf edir. Təxminən 20% hallarda abses xronikiləşir.

Ağciyər absesinin diaqnostikası
Obyektiv müayinədə döş qəfəsinin zədələnmiş ağciyərə müşafiq hissəsi tənəffüs aktında geri qalır və ya ağciyər absesi ikitərəfli xarakter daşıdıqda döş qəfəsinin hərəkəti asimmetrik olur. Qanda güclü leykositoz, leykositar formulun çubuqnüvəli əyrisi, toksik qranulyoz neytrofilyoz, EÇS-in səviyyəsinin yüksəlməsi aşkarlanır. Ağciyər absesinin ikinci fazasında qan anlizi tədricən yaxşılaşır. Proses xronikiləşdikdə EÇS-in səviyyəsi yüksəlir; lakin nisbətən stabil qalır, həmçinin anemiya əlamətləri təyin olunur. Qanın biokimyəvi göstəriciləri dəyişir – sial turşularının, fibrinin, seromukoid, haptoqlobulin, α2- və γ-qlobulin səviyyəsi yüksəlir; qanda albuminlərin azalması prosesin xronikiləşməsindən xəbər verir. Sidiyin ümumi analizində silindruriya, mikrohematuriya və albuminuriya qeyd olunur; dəyişikliklərin təzahür dərəcəsi ağciyər absesinin gedişinin ağırlığından asılıdır.

Elastik liflər, atipik hüceyrələr, vərəm mikobakteriyaları, hematoidin və yağ turşularının müəyyənləşdirilməsi məqsədilə bəlğəmin ümumi analizi aparılır. Bəlğəmin bakterioskopiyası və bakterioloji əkilməsi törədicinin aşkarlanması və onun antibakterial preparatlara qarşı həssaslığının müəyyənləşdirilməsi məqsədilə aparılır. Ağciyərlərin rentgenoqrafiyası diaqnozun qoyulması, həmçinin absesi başqa bronxopulmonal xəstəliklərdən differensiasiya etmək üçün daha etibarlı müayinədir. Mürəkkəb diaqnostik hallarda ağciyərlərin MRT-i və ya KT-i aparılır. EKQ, spiroqrafiya və bronxoskopiya ağciyər absesinin təsdiqlənməsi və ya ağırlaşmaların istisnası məqsədilə təyin olunur. Plevritin inkişafına şübhə olduqda