ə kontrakturaları formalaşır. Oynaqda küylər getdikcə daimi xarakter alır. Sakitlik vəziyyətində əzələ qıcolmaları, əzələlərdə və oynaqlarda xoşagəlməz hiss əmələ gəlir. Oynağın artan deformasiyası və güclü ağrı sindromu axsaqlığa səbəb olur. Artrozun gec mərhələlərində deformasiya daha da güclü olur, oynaq əyilir, sümüklərin və ətraf strukturların kobud dəyişiklikləri ilə əlaqədar olaraq kontrakturalar formalaşır. Dayaq çətinləşir, artrozlu xəstələr hərəkət etmək üçün əsadan və ya qoltuq ağacından istifadə etməyə vadar olurlar. Koksartroz zamanı budun bükülməsi məhdudlaşdığından xəstə otura bilmir.

Artrozun erkən mərhələsində xəstənin müayinəsində vizual dəyişikliklər aşkarlanmır. Oynağın forması normaldır, azacıq ödem mümkündür. Palpasiyada kəskin olmayan və ya mülayim ağrı təyin olunur. Hərəkət, demək olar ki, tam həcmlidir. Sonralar deformasiya daha da nəzərə çarpan xarakter alır, palpasiyada güclü ağrı aşkarlanır. Bu zaman pasient, bir qayda olaraq, daha ağrılı nöqtələr aydın qeyd edir. Oynaq yarığının kənarında qalınlaşma müəyyən olunur. Hərəkət məhduddur, oynaqda qeyri-stabillik aşkarlanır. Ətraf oxlarının əyilməsi təyin oluna bilər. Reaktiv sinovit inkişaf etdikdə oynağın ölçüləri böyüyür, şara bənzər forma alır və palpasiyada fluktuasiya müəyyən olunur.

Artrozun diaqnostikası
Diaqnoz xarakterik klinik əlamətlər və artrozun rentgenoloji mənzərəsinə əsasən qoyulur. Qonartrozda – diz oynağının rentgenoqrafiyası, koksartrozda bud-çanaq oynağının rentgenoqrafiyası və s. həyata keçirilir. Artrozun retgenoloji mənzərəsi oynaq qığırdağı və qığırdağın altında yerləşmiş sümük toxumasında distrofik dəyişiklik əlamətləri əks olunur. Oynaq yarığı daralmış, sümük meydançası deformasiyalı və qalınlaşmışdır; kistaya bənzər törəmə, subxondrial osteoskleroz və osteofitlər aşkar olunur. Bəzi klinik hallarda oynağın qeyri-stabillik əlamətləri – ətraf oxlarının əyilməsi, yarımçıxıqlar təyin olunur.

Artrozun klinik təzahürlərinin ağırlıq dərəcəsi xəstəliyin