rentgenoloji əlamətlərinin ifadəliliyi ilə həmişə korrelyasiya olunmur. Lakin müəyyən qanunauyğunluqlar mövcuddur. Belə ki, osteofitlər xəstəliyin erkən mərhələsində meydana çıxır və, adətən, artrozun ilk rentgenoloji əlamətidir. Başlanğıcda oynaq səthlərinin kənarları kəskinləşir; xəstəliyin inkişafına müvafiq olaraq daha da qalınlaşır, tədricən sümüklərin tikanları və çıxıntıları əmələ gəlir. Qığırdaq yarığı sonralar daralır. Bu zaman oynaq yarığının qeyri-stabilliyi səbəbindən pazvari forma ala bilər. Təxminən elə həmin vaxtda sümüyün qığırdaqaltı sahəsində osteoskleroz inkişaf edir; oynaq yaxınlığındakı sümük toxumasında kistaya bənzər törəmə əmələ gəlir. Ortopedlər və travmatoloqlar rentgenoloji əlamətlərə əsasən artrozun aşağıdakı mərhələlərini (Kellgren-Lawrence təsnifatı) ayırd edilir:

1-ci mərhələ (şübhəli artroz) – oynaq yarığının daralması ehtimalı, osteofitlər olmur və ya az miqdarda olur.
2-ci mərhələ (yumşaq artroz) – oynaq yarığının daralması ehtimalı, osteofitlər aydın təyin olunur.
3-cü mərhələ (mülayim artroz) – oynaq yarığının aşkar daralması qeyd olunur, osteofitlər aydın nəzərə çarpır, sümük deformasiyaları mümkündür.
4-cü mərhələ (ağır artroz) – oynaq yarığının xeyli daralması, iri osteofitlər, aydın nəzərə çarpan sümük deformasiyaları və osteoskleroz aşkarlanır.
Bəzən rentgenoloji şəkillər oynağın vəziyyətini dəqiq qiymətləndirməyə kifayət etmir. Sümük strukturlarının müəyyənləşdirilməsi məqsədilə oynaqların KT-i, yumşaq toxumaların dəyərləndirilməsi isə oynaqların MRT-i ilə həyata keçirilir. İkincili artroza səbəb olan xroniki iltihaba şübhə olduqda ortoped müvafiq sahələrin mütəxəssilərinin – endokrinoloq, hematoloq, ginekoloq və s. konsultasiyası təyin edilir. Artrozu revmatoid xəstəlikdən differensiasiya etmək məqsədilə revmatoloq konsultasiyasına yönləndirilir.

Artrozun müalicəsi
Artrozlu xəstənin müalicəsində əsas məqsəd qığırdağın sonrakı zədələnməsinin qarşısının alınması və oynağın funksiyalarının saxlanmasıdır.