alınır.


Qazanılmış üzvi aortal çatışmazlığının etioloji amillərinə revmatizm (80% hallarda), septiki endokardit, ateroskleroz, sifilis, revmatoid artrit, sistemli qırmızı qurd eşənəyi, Takayasu xəstəliyi, qapağın travmatik zədələnmələri və s. aiddir. Revmatik zədələnmə aorta qapağının qalınlaşması, deformasiyası və büzüşməsinə gətirib çıxarır, nəticədə diastola zamanı qapaqla aorta divarı arasında yarıq qalır. Revmatik etiologiya adətən aortal çatışmazlıqla mitral qüsurun müştərək inkişafının əsasının təşkil edir. İnfeksion endokardit tayların deformasiya, eroziya və ya perforasiyası ilə müşayiət olunaraq, aorta qapağının qüsurunu yaradır.

Nisbi aortal çatışmazlıq arterial hipertenziya, Valsalva sinusunun anevrizması, aortanın laylanan anevrizması, ankilozlaşan revmatoid spondilit (Bexterev xəstəliyi) və digər patologiyalarda qapağın fibroz həlqəsinin genişlənməsi nəticəsində inkişaf edə bilər. Belə vəziyyətlərdə həmçinin diastola fazasında aorta qapağının taylarının seperasiyası (ayrılması) müşahidə oluna bilər.

Aortal çatışmazlıq zamanı hemadinamikanın pozulması
Aortal çatışmazlıqlarda baş verən hemodinamik pozğunluqlar qanın diastolik requrgitasiyasının (aortadan sol mədəciyə doğru axması) həcminə əsasən müəyyənləşdirilir. Bu zaman sol mədəciyə (SM) qayıdan qanın həcmi ürək atımının miqdarının yarısından çox ola bilər.

Beləliklə, aortal çatışmazlıq zamanı sol mədəcik diastola mərhələsində həm qanın sol qulaqcıqdan daxil olması, həm də aortal reflüks nəticəsində dolur, bu da diastolik həcmin və SM boşluğunda təzyiqin artması ilə müşayiət olunur. Requrgitasiyanın həcmi vurğu həcminin 75%-nə çata, sol mədəciyin son diastolik həcmi isə 440ml-ə qədər (norma 60-130ml) yüksələ bilər.

Sol mədəciyin boşluğunun genişlənməsi əzələ liflərinin gərilməsinə səbəb olur. Qanın qovulması üçün mədəciklərin yığılma gücü artır. Miokardın qənaətbəxş vəziyyətində sistolik atım çoxalır və dəyişilmiş ürəkdaxili hemodinamikanın kompensə olunur. Lakin sol mədəciyin