adətən infeksiyalaşmadan 15-20 il sonra meydana çıxır. Ağırlaşmalar (aortal çatışmazlıq, kardioskleroz, ürək çatışmazlığı) yaranana qədər sidilitik artrit demək olar ki, simptomsuz gedir.

Aortitin diaqnostikası
Aortitə şübhə yarandıqda zədələnmənin səbəblərini müəyyən etmək üçün pasiyentlər veneroloq, revmatoloq, ftiziatr, kardioloq tərəfindən konsultasiya olunmalıdır. Aortitin diaqnozu klinik, laborator və instrumental müayinələrin nəticələrinə əsasən qoyulur.

Revmatik artritdən şübhələndikdə C-reaktiv zülal, qanda immunoqlobulinlər, antinuklear anticisimlər, sirkulyasiya edən immunokomplekslər və s. yoxlanılır. Sifilitik aortiti təsdiq etmək üçün qanın (RPR-test) və ya onurğa beyni mayesinin seroloji müayinəsi aparılmalıdır. Vərəm mənşəli aortitlərdə bəlğəmin PZR üsulu ilə müayinəsi, tam rentgenoloji müayinə (ağciyərlərin rentgenoqrafiyası, tomoqrafiya) göstəriş sayılır. Bakterial aortitin diaqnostikası qanın sterilliyə görə əkilməsini tələb edir.

Əldə olunan nəticələr USDQ, aortoqrafiya, döş/qarın aortasının KT (MSKT) vasitəsilə dəqiqləşdirilir. Aortitin differensial diaqnozu aortanın aterosklerozu, ÜİX ilə aparılır.

Aortitin müalicəsi
Aortitin müalicəsi əsas xəstəliyin aktiv terapiyası ilə sıx bağlıdır. İnfeksion aortit zamanı birinci sıra preparatları antibiotiklər; allergik aortitdə – qlükokortikoidlər, QSİƏP, immunospuressorlar; sifilitik aortit zamanı – vismut, yod preparatları, penisillin sırasından olan antibiotiklər sayılır. Terapiyanın effektivliyi klinik-laborator göstəricilərin dinamikasına əsasən müəyyənləşdirilir.

Aortanın anevrizmasının, xüsusən onun laylanma əlamətlərinin olması damar cərrahının konsultasiyasına və angiocərrahi müalicəyə – anevrizmanın rezeksiyası, aortanın protezlənməsinə əsas verir. Aortal stenozun inkişafı zamanı balon dilatasiyası, stentlənmə və ya şuntlanmanın aparılması tələb oluna bilər.


Aortitin proqnoz və profilaktikası
Aortitin proqnozu onun forma və etiologiyasına əsasən təyin edilir. Kəskin və