, diselektrolit, yatrogen, mexaniki və idiopatik ritm pozulmaları aiddir.

Neyrogen mənşəlli simpatoasılı aritmiya – ların inkişafına stress, güclü emosiyalar, intensiv əqli və ya fiziki iş, siqaretçəkmə, alkoqol qəbulu, tünd çay və kofe, ədviyyatlı qidalar, nevroz və s. təsiri altında simpatik sinir sisteminin tonusunun həddən artıq yüksəlməsi səbəb olur. Simpatik tonusun aktivasiyası həmçinin qalxanabənzər vəzin xəstəliklərinə (tireotoksikoz), intoksikasiyalara, hərarət vəziyyətlərinə, qan xəstəliklərinə, virus və və bakterial toksinlərlə qarşılaşmağa, sənaye və başqa intoksikasiyalara, hipoksiyaya gətirib çıxarır. Predmenstrual sindromdan əziyyət çəkən qadınlarda simpatatik sinir sistemindən asılı aritmiyalar, ürək ağrıları, boğulma hissi yarana bilər.

Vaqoasılı neyrogen aritmiyalar parasimpatik sinir sisteminin, adətən, azan sinirin aktivasiyası nəticəsində yaranır. Vaqoasılı ritm pozulması, adətən, gecələr inkişaf edir və bağırsaq, öd kisəsi, sidik kisəsi xəstəlikləri, mədə və onikibarmaq bağırsağın xoralarında azan sinirin aktivliyinin artması nəticəsində təzahür edir.

Diselektrolit aritmiyalar qanın və miokardın elektrolit balansının, xüsusən maqnezium, kalium, natrium və kalsium balansının pozulması zamanı inkişaf edir. Aritmiyaların yatrogen pozulmaları bəzi dərmanların (ürək qlikozidləri, β-blokatorlar, simpatikomimetiklər, diuretiklər və s.) aritmogen təsirləri nəticəsində yaranır.

Mexaniki aritmiyaların inkişafı döş qəfəsinin travmaları, yıxılma, zərbə, elektrik vurması və s. ilə əlaqəlidir. İdiopatik aritmiyalar etiologiyası məlum olmayan ritm pozulmaları hesab olunur. Aritmiyaların inkişafında irsi meyillik müəyyən rol oynayır.

Aritmiyaların təsnifatı
Aritmiya – ların etioloji, patogenetik, simptomatik və proqnostik fərqliliyi onların vahid təsnifatı ilə bağlı diskusiyaya səbəb olur. Anatomik baxımdan aritmiyalar qulaqcıq, mədəcik, sinus və atrioventrikulyar olmaqla bölünür. Ürək yığılmalarının tezliyi və ritmikliyinə görə ritm