inkişaf edir.

Tam atrioventrikulyar blokada və ya asistoliya zamanı ürək atımının və arterial təzyiqin kəskin azalmasına və baş beynin qan təchizatının kəskin zəifləməsinin səbəb olduğu sinkopal vəziyyətin (huşun itirilməsi epizodları ilə xarakterizə olunan Morqani-Adams-Stoks tutması) inkişafı mümkündür. Səyirici aritmiyalarda tromboembolik ağırlaşma klinik halların 1/6-da beyin insultuna gətirib çıxarır.

Aritmiyaların diaqnostikası
Aritmiyaların diaqnostikasının ilkin mərhələsi terapevt və ya kardioloq tərəfindən həyata keçirilə bilər. Bu mərhələ pasiyentin şikayətlərinin analizi, ürəyin ritm pozulmaları üçün xarakterik olan periferik nəbzin müəyyənləşdirilməsindən ibarətdir. Növbəti mərhələdə qeyri-invaziv (EKQ, EKQ-monitorinq) və invaziv (transezofagial EKQ, ürəkdaxili elektrofizioloji müayinə) instrumental müayinələr aparılır.

Elektrokardioqramma bir neçə dəqiqə ərzində ürək ritmini və tezliyini yazır; buna görə də EKQ vasitəsilə yalnız daimi, davamlı aritmiyalar aşkarlanır. Paroksizmal (müvəqqəti) xarakterli ritm pozulmaları Holter monitorinqi ilə diaqnostika olunur; bu metod sutkalıq ürək ritmlərini qeyd edir.

Aritmiyanın üzvi səbəbini müəyyənləşdirmək məqsədilə Exo-KQ və stress-Exo-KQ aparılır. İnvaziv diaqnostik metodlar süni yolla aritmiyalar yaratmağa və onların inkişaf mexanizmlərini müəyyənləşdirməyə imkan verir. İntrakardial elektrofizioloji müayinə zamanı ürəyə onun ayrı-ayrı kameralarında endokardial elektroqrammanı qeyd edən elektrod-kateter yeridilir. Endokardial EKQ eyni zamanda icra olunan xarici elektrokardioqrammanın qeydləri ilə müqayisə olunur.

Tilt-test xüsusi ortostatik masada aparılır və aritmiya törədə bilən şərait imitiasiya olunur. Pasiyentlərin masadakı vəziyyətləri horizontal istiqamətdə dəyişdirilir, nəbz və AT ölçülür. Preparat yeridildikdən sonra masa 20-45 dəq ərzində 60-80° bucaq altında yerləşdirilir, AT, ürək yığılmalarının tezliyi və ritminin bədənin vəziyyətinin dəyişilməsindən asılılığı