proksimal, distal və kombinəolunmuş atriventrikulyar blokadalar ayırd edilir. Proksimal AV-blokadalar zamanı impulsun ötürülməsi qulaqcıqlar, AV-düyün, His dəstəsinin kötüyü; distal formalarda His dəstəsinin şaxələri səviyyəsində pozulur; kombinəolunmuş AV-blokadalar zamanı ötürücülüyün müxtəlif səviyyəli pozulmaları izlənilir.

Patologiyanın davametmə müddətinə əsasən atrioventrikulyar blokada 3 formaya bölünür: kəskin (miokard infarktı, dərman vasitələrinin doza həddinin aşılması zamanı və s.), intermittəedici (növbələnən – tranzitor koronar çatışmazlıqla müşayiət olunan ÜİX zamanı) və xroniki. Elektrokardioqrafik kriteriyalara (impulsun mədəciklərə yayılmasının ləngiməsi, periodikliyi və ya tamamilə kəsilməsi) görə atrioventrikulyar blokadanın 3 dərəcəsi ayırd edilir:

I dərəcə – AV-düyündən atrioventrikulyar ötürücülük zəifləyir, lakin bütün impulslar qulaqcıqdan mədəciyə çatır. Kliniki olaraq müəyyən edilmir; EKQ-də P-Q intervalı uzanmış olur > 0,20 saniyə.
II dərəcə – natamam atriventrikulyar blokada; qulaqcıq impulslarının hamısı mədəciyə yayılmır. EKQ-də – mədəcik komplekslərinin periodik düşməsi qeydə alınır. Mobitsə görə II dərəcəli AV-blokadalar 2 tipə bölünür:
III dərəcə – (tam atrioventrikulyar blokada) – impulsların qulaqcıqlardan mədəciklərə keçməsi tamamilə dayanır. Qulaqcıq sinus düyününün təsiri altında, mədəciklər öz ritmində dəqiqədə 40 dəfədən az olmaqla yığılır, bu da adekvat qan dövranının təmininə kifayət etmir.
I və II dərəcəli atrioventrikulyar blokadalar hissəvi (natamam), III dərəcəli isə tam sayılır.

Atrioventrikulyar blokadanın yaranma səbəbləri
Etiologiyasına görə atrioventrikulyar blokadalar 2 qrupa ayrılır: funksional və üzvi. Funksional AV-blokadalar sinir sisteminin parasimpatik şöbəsinin tonusunun artması ilə əlaqədar yaranır. I və II dərəcəli atrioventrikulyar blokada tək-tək hallarda sağlam cavanlar, idmançılar, təyyarəçilərdə müşahidə edilir. O, adətən yuxuda baş verir, fiziki aktivlik zamanı isə keçib gedir, bu