hamarlaşması, T dişciyinin deformasiyası qeydə alınır. Patologiya proqressivləşdikcə voltajın azalması, ürəyin elektrik oxunun dəyişməsi, aritmiya mümkündür.
Exokardioqrafiya. Müayinə prosesində mədəciklərin divarlarının qalınlaşması, ürəyin ümumi kütləsinin artması, miokardın sıxlığının dəyişməsi, ürək əzələsinin yığılma qabiliyyətinin və ürək atımının azalması müəyyən olunur. Patologiyanın uzun müddət inkişaf etdiyi hallarda dilatasion kardiomiopatiya və ya ocaqlı kardiosklerozun əlamətləri təyin oluna bilər.
Miokardın perfuzion sintiqrafiyası. Qanın toxumalara daxil olma prosesi tallium-201 tərkibli radiofarmasevtik preparatların köməyilə izlənilir. Bu üsul preparatın miokarda zəif yayılmasına əsaslanaraq, koronar mikroangiopatiyanın (ikincili DK) daha erkən əlamətlərini üzə çıxarmağa imkan verir, lakin diabetik kardiomiopatiyanın başlanğıc mərhələlərində testin nəticələri fərqli ola bilər.
Xəstəliyin yüngül formalarında fiziki yüklənmələr zamanı EKQ-də dəyişiklikləri aşkar etmək üçün veloerqometriyadan istifadə olunur, bu metod diaqnozun dəqiqləşdirilməsinə şərait yaradır. Həmçinin qanın biokimyəvi analizi təyin olunur, onun köməyilə qlükoza, lipoproteidlər, ürək və qaraciyər fermentlərinin səviyyəsi müəyyən edilir. Ürək damarlarının aterosklerozuna şübhə yarandıqda koronoqrafiya aparılır. Yuxarıda sadalanan bütün üsullar DK-nı işemiya xəstəliyi və şəkərli diabetlə birbaşa əlaqəsı olmayan digər vəziyyətlərdən differensiasiya etməyə imkan verir.

Diabetik kardiomiopatiyanın müalicəsi
Diabetik kardiomiopatiyanın terapiyası çoxkomponentli olub, əsas xəstəliyin –şəkərli diabetin müalicəsi ilə sıx bağlıdır. Adekvat pəhriz, qanda qlükozanın miqdarına daimi nəzarət, insulin səviyyəsinin kəskin sıçrayışlarının aradan qaldırılması hətta ürək preparatları qəbul etmədən xəstənin vəziyyətini əhəmiyyətli dərəcədə yaxşılaşdırır. Bir sıra hallarda DK həkim-kardioloqun müdaxiləsini tələb edən gecikmiş mərhələdə aşkarlanır. Proqressivləşmənin ləngiməsi və