ə kardiomiopatiyanın müalicəsi məqsədilə şəkərli diabetdə aşağıdakı qrup preparatlardan istifadə olunur:

Tiazolidindionlar. Bu qrupa daxil olan hipoqlikemik preparatlar koronar arteriolların saya əzələ hüceyrələrinin bölünməsini selektiv şəkildə ləngidərək, onların mənfəzinin daralmasının və miokardın perfuziyasının azalmasının qarşısını alır. Lakin onlar ürəyin mikrosirkulyator şəbəkəsinin yalnız təsdiq olunmuş zədələnmələrində tətbiq edilməlidir –nadir hallarda tiazolidindionlar naməlum səbəbli kardiopatik təsir göstərir.
Kalium preparatları.Diabetik kardiomiopatiyalarda metabolik pozğunluqlarla əlaqədar kardiomiositlərdə kalium ionlarının çatışmazlığı yaranır. Onun defisitinə həmçinin diurezin artması səbəb ola bilər, belə vəziyyətlər əsasən diabet, pəhrizin pozulması, bəzi dərman preparatlarının qəbulu zamanı müşahidə edilir. Kalium preparatları orqanizmdə mikroelementin miqdarını bərpa etməklə, miokard hüceyrələrinin elektrolit tərkibini və membran potensialını normallaşdırır.
Statinlər. Xəstələrin bir qismində aterosklerozun inkişaf riskini artıran, kardiomiopatiyanın gedişini ağırlaşdıran hiperlipidemiya qeydə alınır. Statinlər (məsələn, atorvastatin) təhlükəli sayılan aşağı sıxlıqlı lipoproteidlərin səviyyəsini aşağı salır, eləcə də yağların parçalanma məhsullarını ürək toxumalarından eliminasiya edir. Bu qrup preparatların tətbiqi diabetli xəstələrin yaşama müddətini uzadır, infarkt və insultun yaranma təhlükəsini kəskin azaldır.
Beta-аdrenoblokatorlar. Onlar miokardda gedən ifadəli işemik dəyişikliklər və ya taxiaritmiyalarda təyin olunur. Beta-аdrenoblokatorlar ürək yığılmalarının tezliyini və miokardın oksigenə olan tələbatını azaldır, onun metabolizmini yaxşılaşdırır. Bu preparatların normada ürək yığılmalarının tezliyini zəiflədən vegetativ sinirlərin distrofiyası zamanı istifadəsi daha aktualdır.
Göstərişlərə əsasən müxtəlif hipoqlikemik vasitələr (xüsusən II tip diabetdə), APF inhibitorları, kalsium kanalı blokatorları, antioksidantlar