üzrə irsən ötürülən xəstəlikdir, bu səbəbdən adətən ailəvi xarakter daşıyır, lakin sporadik formaların yaranması da istisna olunmur. Hipertrofik kardiomiopatiyaların ailəvi hallarının əsasında miokardın yığıcı zülallarının sintezini kodlaşdıran irsən ötürülən genlərin (b-miozinin ağır zəncirinin geni, ürək troponin T geni, а-tropomiozin geni, miozin birləşdirici zülalın ürək izoformasını koflaşdıran gen) qüsurları dayanır. Bu genlərin xarici mühitin əlverişsiz amillərinin təsirindən baş verən spontan mutasiyaları hipertrofik kardiomiopatiyaların sporadik formalarının inkişafına səbəb olur.

Sol mədəcik mikardının hipertrofiyası ürəyin anadangəlmə və qazanılmış qüsurları, ÜİX, hipertoniya xəstəliyi və adətən bu tip dəyişikliklərlə nəticələnən digər patologiyalarla bağlı olmur.

Hipertrofik kardiomiopatiyanın patogenezi
Hipertrofik kardiomiopatiyanın patogenezində miokardın diastolik funksiyasının pozulması və ya sol mədəciyin çıxış traktının obstruksiyası nəticəsində ürək əzələsinin kompensator hipertrofiyası dayanır. Diastolik disfunksiya miokardın zəif dartılması səbəbindən diastola fazasında mədəciyə qanın az miqdarda daxil olması, son diastolik təzyiqin sürətlə yüksəlməsi ilə xarakterizə edilir.

Sol mədəciyin çıxış traktının obstruksiyası zamanı mədəciklərarası çəpərin qalınlaşması və mitral qapağın ön tayının hərəkətinin pozulması qeydə alınır. Bununla əlaqədar sol mədəcik boşluğu ilə aortanın başlanğıc hissəsi arasında təzyiq enir, bu da sol mədəcikdə son diastolik təzyiqin artması ilə müşahidə edilir. Belə şəraitlərdə yaranan kompensator hiperfunksiya əvvəlcə hipertrofiya, sonra isə sol qulaqcığın genişlənməsi ilə müşayiət olunur, dekompensasiya hallarında isə ağciyər hipertenziyası inkişaf edir.

Bəzən hipertrofik kardiomiopatiya koronar arteriyaların vazodilatator ehtiyatının azalması, hipertrofiyalaşmış miokardın oksigenə tələbatının artması, sistola fazasında intramural arteriyaların kompressiyası, tac arteriyaların yanaşı gedən aterosklerozu