u fonunda yaranan miokard infarktından sonra inkişaf edir.

Hipetrofik kardiomiopatiyanın makroskopik əlamətlərinə sol mədəcik divarlarının qalınlaşması, onun boşluğunun normal həcmi və ya kiçilməsi, mədəciklərarası çəpərin hipertrofiyası, sol qulaqcığın dilatasiyası aiddir. Mikroskopik şəkil kardiomiositlərin xaotik yerləşməsi, əzələ toxumasının fibroz toxuma ilə əvəz olunması, intramural tac arteriyalarının anomal quruluşu ilə xarakterizə edilir.

Hipertrofik kardiomiopatiyanın təsnifatı
Hipertrofiyanın lokalizasiyasından asılı olaraq, sol və sağ mədəciyin hipertrofik kardiomiopatiyası ayırd edilir. Sol mədəciyin hipertrofiyası da öz növbəsində asimmetrik və simmetrik (konsentrik) ola bilər. Əksər hallarda mədəcikləarası çəpərin uzunluğu boyunca və ya onun bazal hissələrində asimmetrik hipertrofiya aşkarlanır. Bəzən ürəyin zirvəsi (apikal hipertrofik kardiomiopatiya), arxa və ön yan divarların asimmetrik hipertrofiyasına rast gəlinir. Hipertrofik kardiomiopatiyaların təxminən 30%-i simmetrik formanın payına düşür.

Sol mədəcik boşluğunda sistolik təzyiq qradiyentinin olmasını nəzərə alaraq, hipertrofik kardiomiopatiyalar obstruktiv və qeyri-obstruktiv variantlara bölünür. Sol mədəciyin simmetrik hipertrofiyası hipertrofik kardiomiopatiyanın qeyri-obstruktiv forması sayılır.

Asimmetrik hipertrofiya qeyri-obstruktiv və obstruktiv ola bilər. Mədəciklərarası çəpərin asimmetrik hipertrofiyasının sinonimləri mövcuddur: «idiopatik hipertrofik subaortal stenoz», mədəciklərarası çəpərin orta hissəsinin (papillyar əzələlər səviyyəsində) hipertrofiyası – «mezoventrikulyar obstruksiya». Sol mədəciyin zirvə hissəsinin hipertrofiyası qeyri-obstruktiv formadır.

Miokardın qalınlaşma dərəcəsinə görə mülayim (15-20 mm), orta (21-25 mm) və ifadəli (> 25 mm) hipertrofiyalar qeyd olunur.

Kliniki-fizioloji təsnifatın əsasında hipertrofik kardiomiopatiyanın 4 dərəcəsi ayırd edilir:

III – SMÇT-da təzyiq qradiyenti 44 mm.cv.sütünuna qədər qalxır; stenokardiya,