intensiv yüklənmələr zamanı parasimpatik sinir sisteminin funksiyası və azan sinirin tonusu artır, bu da əsas aparıcı ritmin avtomatizminin tormozlanmasına səbəb olur, morfoloji strukturun ekssentrik və ya konsentrik hipertrofiya şəklində remodelləşməsi baş verir. Ürək kameralarının həcmi, divarlarının qalınlığı dəyişir. Dəqiqəlik həcm və ürək atımı yüksəlir. Bu 2 mexanizmin müştərəkliyi ötürücü sistemin funksional pozğunluqlarına, sakitlik halında nəbz tezliyinin azalmasına və diastola müddətinin yüksəlməsinə gətirib çıxarır.

Miokardın kütləsinə proporsional olaraq onu qanla təmin edən koronar damarların sayı artır. Hər bir kompensator prosesin müəyyən bir həddi vardır, bu limiti keçdikdən sonra yeni kapilyarlar formalaşmağa imkan tapmır. Nəticədə oksigen və qida maddələri ilə lazımi qaydada təmin olunmayan kardiomiositlər məhv olur, çapıqlar əmələ gəlir, impulsların aparıcı ritmdən əzələlərə yayılması zəifləyir. Sindrom ritm pozğunluqları, ürək kameralarının patoloji genişlənməsi, ürək fəaliyyətinin xroniki çatışmazlığı ilə ağırlaşır.

İdmançı ürəyi sindromunun təsnifatı
İdmançı ürəyi sindromu şəxsi sistematizasiyaya malik nozoloji vahid kimi qəbul edilmişdir. Sindrom miokardın morfoloji və funksional dəyişikliklərinin ardıcıl inkişaf mərhələsi sayılan 2 formaya təsnif edilir:

Fizioloji idmançı ürəyi. Sakit vəziyyətdə nəbz 1 dəqiqədə 60 yığılmadan az olur. PQ intervalının uzanması, əlavə aparmalarda ST seqmnetinin izoxəttdən yuxarıya doğru bir neçə millimetr yerdəyişməsi qeydə alınır. T dişciyinin amplitudu artır (xüsusən döş aparmalarında). Spesifik simptomatika müşahidə edilmir. Sol mədəcik divarının qalınlığı 13mm-dən çox olmur.
Patoloji idmançı ürəyi. ÜYT-nin ifadəli tezləşməsi və ya azalması, EKQ-də ürək əzələsinin distrofik dəyişikliklərin əks olunması miokardda patoloji proseslərin inkişafını sübut edir. Ürəyin daxili həcmi və hər iki mədəciyin əzələ divarının qalınlığı artır. V1-V6 aparmalarında T dişciyinin amplitudu daha yüksək olur,