q damarlarının ürək qapaqları taylarından ayrılan trombotik kütlələrlə emboliyası baş verir, bu proses zədələnmiş orqanlarda infarktla müşayiət olunur. Hepato- və splenomeqaliya, diffuz və ekstrakapilyar qlomerulonefrit, az hallarda ocaqlı nefrit, artralgiya və poliartritə rast gəlinir.

İnfeksion endokarditin ağırlaşmaları
İnfeksion endokarditin letal sonluqla nəticələnən ağırlaşmalarına septiki şok, baş beyin və ürəkdə emboliya, respirator distress-sindrom, kəskin ürək çatışmazlığı, poliorqan çatışmazlıq aiddir.

İnfeksion endokardit zamanı əksər hallarda daxili orqanlar: böyrəklər (nefrotik sindrom, infarkt, böyrək çatışmazlığı, diffuz qlomerulonefrit); ürək (ürək qapaqlarının qüsurları, miokardit, perikardit), ağciyərlər (infarkt, pnevmoniya, ağciyər hipertenziyası, abses); qaraciyər (abses, hepatit, sirroz); dalaq (infarkt, abses, splenomeqaliya, partlama), sinir sistemi (insult, hemiplegiya, meninqoensefalit, meningit, baş beynin absesi); damarlar (anevrizma, hemorragik vaskulit, tromboz, tromboemboliya, tromboflebit) tərəfindən ağırlaşmalar müşahidə edilir.

İnfeksion endokarditin diaqnostikası
Anamnez toplanarkən xroniki infeksiyaların olması, tibbi müdaxilələrin aparılması aydınlaşdırılır. İnfeksion endokarditin yekun diaqnozu instrumental və laborator üsullarla təsdiqlənir. Qanın kliniki analizində çoxlu miqdarda leykositoz və EÇS-nin kəskin yüksəlməsi aşkar edilir. İnfeksiya törədicisini təyin etmə üçün qanın bakterioloji əkilməsi diaqnostik əhəmiyyət kəsb edir, bu məqsədlə qanın hərarətin ən yüksək həddə çatdığı zaman götürülməsi məsləhət görülür.

Bu və ya digər orqan patoogiyalarında qanınn biokimyəvi analizinin nəticələri geniş diapazonda dəyişə bilər. İnfeksion endokardit zamanı qanın zülal spektrində (α-1 və α-2, gec dövrlərdə isə γ-qlobulinlər artır), immun statusda (sirkulyasiya edən immun komplekslər, immunoqlobulin M çoxalır, komplementin ümumi hemolitik aktivliyi azalır, toxuma əleyhinə anticisimlərin səviyyəsi yüksəlir)