sepsis fonunda müşahidə edilir. Bəzi virus infeksiyalarında (qrip, su çiçəyi, qızılça) orqanizmin immunobioloji reaktivliyinin azalması bakterial infeksiyanın qoşulmasına və kokk mənşəli irinli perikarditin inkişafına gətirib çıxarır.

İrinli perikardit perikardın punksiyası, torakal və kardiocərrahi əməliyyatlar, ürəyin odlu silah və bıçaq yaralanmalarının fəsadı ola bilər. Tibb ədəbiyyatında bakterial perikarditlərin qarın aortasının mikotik etiologiyalı anevrizması, qida borusunun xərçəngi, Nissen üsulu ilə fundoplikasiya, mədənin rezeksiyası və s. ilə əlaqədar yaranması barədə məlumatlar mövcuddur.

Qızılı stafilokokk irinli perikarditlərin ən geniş yayılmış törədicisidir (22–31% hallarda). Streptokokk, pnevmokokk, protey, enterokokk, klebsiella, mikoplazma, vərəm mikobakteriyaları, qonokokk tərəfindən törədilən irinli perikarditlərə daha az rast gəlinir. Anaerob törədicilərə prevotella, peptostreptokokk, propionibacterium acnes və s. aiddir.

İrinli perikarditin patogenezi
Perikarditlərdə patomorfoloji dəyişikliklər 3 mərhələdə baş verir: fibrinoz, seroz və irinli. Mülayim eksudasiya zamanı perikard səhifələrinin sorucu xüsusiyyətləri saxlanılır, perikardda gedən dəyişikliklər mezotelin hiperemiyası, şişkinliyi və deskvamasiyası, fibrinin perikard səhifələri arasına toplanması ilə xarakterizə olunur. Perikardı epikarddan ayırmağa cəhd göstərdikdə fibrinoz qalınlaşmalar «tüklü» və ya «xovlu» ürək fenomeni yaradır.

İfadəli eksudativ proseslərdə perikard kisəsinə əvvəlcə fibrin lifləri, ayrılmış mezotel, qan hüceyrələrindən ibarət seroz ekssudat toplanır. Ürəkətrafı kisənin möhtəviyyatının irinləməsi – irinli perikardit zamanı ekssudatda əlavə olaraq, patogen mikroorqanizmlər, ibtidailər, göbələklər və s. aşkar edilir.

Eksudatın orqanizasiyası və sonrakı çapıqlaşma mərhələsində kalsinoz və çapıq toxumasının ossifikasiyasına rast gəlinə bilər, bu da ürəyin immobilizasiyasına gətirib çıxarır. Çapıq dəyişiklikləri nəinki perikard və epikardı, bəzən