m pozğunluğu müəyyən edilir.
Koronaroqrafiya. Kardial sindromun ürəyin digər formalı zədələnmələrindən differensiasiyasında böyük rol oynayır. Damar dəyişiklikləri (məsələn, ateroskleroz, spazm və ya iltihabi proseslərlə bağlı daralmalar) müşahidə edilmir.
Miokardın perfuzion sintiqrafiyası. Radiofarmpreparat- tellur-201 yeridilməklə ürək əzələsinin qan təchizatının keyfiyyəti qiymətləndirilir, işemiya ocaqları təyin edilir. Kardial X sindromunda perfuziya azalır, daxil olan qanın həcminin kəskin azaldığı sahələr aşkarlanır.
Elektrokardioqrafiya. EKQ ÜİX-nin tipik əlamətlərini – ST seqmentinin 1,5 m-dən artıq depressiyasını təsdiqləyir, lakin bu pozğunluq tranzitor xarakterli olub, standart elektrokardioqrammada qeydə alınmaya bilər. EKQ Holter monitorlaşması – 48 saat ərzində EKQ qeydiyyat diaqnostik əhəmiyyət daşıyır. ST-nin işemik depressiyası əsasən səhər və günorta saatlarında, emosional və ya fiziki yüklənmələr zamanı izlənilir.
Farmakoloji sınaqlar. Kardial X sindromunun ürəkdaxili mənşəli olmasını sübut edən xarakterik əlaməti erqometrin sınağıdır. Bu testin müsbət nəticəsi miokardın işemiyaya meyilliliyinə dəlalət edir. Müsbət dipiridamol sınağında analoji nəticə çıxarılır.
Əlavə üsullar qismində koronar sinus qanı təhlil edilir (laktatın səviyyəsinin yüksəlməsi aşkarlanır), qanda insulinin miqdarı təyin olunur. Sübut edilmişdir ki, toxumaların bu hormona az həssas olması kardial sindromun yaranma riskini bir neçə dəfə artırır. Qanın əsas ionlarının (kalsium, kalium, natrium) səviyəsi və qadınlarda estrogenin konsentrasiyası yoxlanılır.

Kardial X sindromu koronar ateroskleroz, ikincili mikrovaskulyar stenokardiya (vaskulit, amiloidoz zamanı), miokarditlər və qeyri-kardial patologiyalar – döş şöbəsinin osteoxondrozu, qabırğalararası nevrit və miozit, plevritlə differensiasiya edilir.

Kardial X sindromunun müalicəsi
KXS-nin spesifik müalicəsi yoxdur, medikamentlərin köməyilə yalnız əsas patoloji pozğunluqları aradan qaldırmaq – miokard