alınmasına yönəldilir. Stabil fazada kardiomiopatiyaların müalicəsi ambulator şəraitdə kardioloq tərəfindən aparılır; ağır ürək çatışmazlığı pasiyentlərin kardioloji şöbəyə periodik planlı hospitalizasiyasına, aradan qaldırıla bilinməyən taxikardiya paroksizmləri, mədəcik ekstrasistoliyası, səyrici aritmiya, tromboemboliya, ağciyər ödemi təcili hospitalizasiyaya göstəriş sayılır.

Kardiomiopatiyalı pasiyentlər fiziki aktivliyi azaltmalı, heyvan mənşəli yağlar və xörək duzunun məhdudlaşdırılması ilə pəhrizə riayət etməli, zərərli vərdişlər və ətraf mühit amillərini uzaqlaşdırmalıdır. Bu tədbirlər ürək əzələsinin yüklənməsini əhəmiyyətli dərəcədə azaldır, ürək çatışmazlığının proqressivləşməsini zəiflədir.

Kardiomiopatiyalarda ağciyər və sistem venoz durğunluğunu azaltmaq üçün diuretiklər, ürək ritminin korreksiyası məqsədilə aritmiya əleyhinə preparatlar təyin edilir. Miokardın yığılma qabiliyyətinin və nasos funksiyasının pozulması zamanı ürək qlikozidlərindən istifadə olunur. Tromboembolik ağırlaşmaların qarşısını almaq üçün antikoaqulyantlar və antiaqreqantlar tətbiq edilir.

Ağır hallarda cərrahi müalicə aparılır: septal miopatiya (mədəciklərarası çəpərin hipertrofiyalaşan sahəsinin rezeksiyası) ilə mitral qapağın protezlənməsi və ya ürək transplantasiyası.

Kardiomiopatiyaların proqnozu
Proqnostik cəhətdən kardiomiopatiyaların gedişi qeyri-qənaətbəxşdir: ürək çatışmazlığı sürətlə proqressivləşir, aritmiya, tromboembolik ağırlaşmalar və qəfləti ölüm riski yüksəkdir. Dilatasion kardiomiopatiyanın diaqnostikasından sonra 5 illik sağ qalma ehtimalı 30% təşkil edir. Planlı müalicə aparıldıqda xəstənin vəziyyəti bir müddət stabilləşə bilər. Ürək transplantasiyasından sonra pasiyentlərin 10 ildən artıq yaşadığı hallar müşahidə edilir.


Hipertrofik kardiomiopatiyada subaortal stenozun cərrahi müalicəsinin müsbət nəticə verməyinə baxmayaraq, əməliyyat zamanı və ya ondan dərhal sonra pasiyentin ölmə ehtimalı yüksək olur (əməliyyat olunmuş hər 6-cı xəstə