onun köməyilə yığılmaların tezliyi, əlavə küy və tonlar barədə məlumat əldə olunur. Tonometriyada arterial təzyiqin labilliyi qeyd edilir, sağ və sol əldə asimmetriya mümkündür.
Elektrokardioqrafiya. Bu üsul ritmin xarakteri və tezliyini qiymətləndirməyə, ekstrasistoliya, aritmiya, ürəkdaxili ötürücülüyün pozulmasını aşkarlamağa, üzvi zədələnmələri (miokard işemiyası, ürək əzələsinin toksiki ağentlərlə zədələnməsi) inkar etməyə imkan verir. EKQ-nin veloerqometriya ilə aparıldığı hallarda fiksə olunan dəyişikliklər əmək qabiliyyətinin azalması, simptomatikanın artması ilə əlaqəli olur.
Exokardioqrafiya. Müayinə qapaq zədələnmələri, ürəyin üzvi anomaliyalarını (əlavə xorda, mədəcik boşluqları) inkar etmək məqsədilə aparılır. Kameraların ölçüləri, divarlarının qalınlığı müəyyənləşdirilir. Kardiosklerozda divarların qalınlığı adətən dəyişmir. Ağır gedişli formalarda ürək atımının, ürək liflərinin fəaliyyətinin ümumi sürətinin azalması mümkündür, bu da miokardın yığılma qabiliyyətinin pozulmasından xəbər verir.
Laborator müayinələr. Qanın klinik və biokimyəvi analizində leykositoz, EÇS, C-reaktiv zülal, kəskin faza amillərin səviyyəsinin yüksəlməsinin müşahidə olunmaması revmatoid qızdırma və digər imunopatologiyaları inkar etməyə şərait yaradır. Miokardın zədələnmə markerlərinin – ALT, AST, mioqlobin, troponinlərin miqdarı yoxlanılmalıdır. Elektrolitlərin fizioloji nisbətinin təyini aritmiyaların differensial diaqnostikasında mühüm əhəmiyyət kəsb edir.
Diaqnoz müəyyən kriteriyalar əsasında qoyulur: simptomatikanın davamlılığı, onun xarakterik provokasiyaedici amillə əlaqəsi, psixoemosional komponentin ifadəliliyi, somatik patologiyanın olmaması. Kardionevrozun differensial diaqnostikası aparıcı əlaməti döş sümüyü arxasında ağrı olan, oxşar klinik fona malik patologiyalarla: işemiya xəstəliyi, miokardit, miokard infarktı, aortanın laylanan anevrizması, plevritlə aparılır. Kardionezroz həmçinin əksər hallarda ağrının döş qəfəsinə irradiasiyası ilə müşahidə olunan