, fiziki yüklənməyə qarşı dözümsüzlük; yerimə və fiziki gərginlik zamanı yorğunluq və təngnəfəsliklə özünü büruzə verir. Üz, boyun, qulaq seyvanının dəri örtüklərinin şişkinliyi və sianozu, boyun venalarının qabarması, mərkəzi venoz təzyiqin artması, taxikardiya, zəif dolğunluqlu nəbz, ürəyin karlaşmış tonları izlənilir. Xəstəliyin başlanğıc dövrü hepatomeqaliya, sağ qabırğa altında ağırlıq hissi, qarında köp, iştahsızlıq, dispepsiya, arıqlama ilə müşayiət olunur.

Konstriktiv perikarditin ifadəli klinik təzahürlər dövrü halsızlıq, mərkəzi venoz təzyiqin kəskin və davamlı yüksəlməsi (> 250-300 mm. su. süt.), üz və boynun ödemi, sianozu («konsul başı»), assitlə xarakterizə olunur. Konstriktiv perikarditdə ortopnoe adətən müşahidə olunmur, lakin assit nəticəsində diafraqmanın hündürdə dayanması və hidrotoraks zamanı onun inkişafı mümkündür.

Distrofik mərhələ xəstənin ümumi vəziyyətinin əhəmiyyətli dərəcədə pisləşməsi, kəskin arıqlama, orqanlarda degenerativ dəyişikliklər, qaraciyərin ağır funksional pozğunluqları, ifadəli astenik sindrom, aşağı və yuxarı ətraflar, üz və bədənin ödemləri ilə səciyyələnir. Skelet əzələlərinin atrofiyası, iri oynaqların kontrakturaları, trofik xoralar inkişaf edir, əksər xəstələrdə ürək ritminin pozulmasına rast gəlinir.

Konstriktiv perikarditin mümkün ağırlaşmalarına səyrici aritmiya (70% xəstələrdə), ürək çatışmazlığı, qaraciyərin kardial sirrozu, nefrotik sindrom, eksudativ enteropatiya aiddir. Xəstəliyin uzunmüddətli gedişində «zirehli ürək» qeydə alınır.

Konstriktiv perikarditin diaqnostikası
«Konstriktiv perikardit» diaqnozu anamnestik məlumatlar, fizikal baxış, laborator müayinə, EKQ, ExoKQ, rentgenoqrafiya, ürəyin KT və MRT, miokardın biopsiyası, ürək boşluqlarının zondlanmasının nəticələrinə əsasən qoyulur.

Xəstənin fizikal müayinəsi hepatomeqaliya, ifadəli assit, periferik ödemlər, üzun şişkinliyi və sianozu (yuxarı boş vena sindromu), boyun venalarının nəfəsalma zamanı güclənən qabarmasını (Kussmaul əlaməti)