a bilər. 2-3% pasiyentlərdə miokard infarktı ağciyər arteriyasının, böyük qan dövranının tromboemboliyaları (ağciyərlərin infarktı və ya qəfləti olüm baş verə bilər) ilə ağırlaşır.

Geniş sahəli transmural miokard infarktında pasiyentlər ilk 10 gün ərzində qan dövranının kəskin pozulması ilə əlaqədar mədəciklərin divarının cırılması nəticəsində ölə bilər. Geniş sahəli miokard infarktında çapıq toxumasının çatışmazlığı, qabarması ilə ürəyin kəskin anevrizması formalaşa bilər. Kəskin anevrizmanın ürək çatışmazlığına gətirib çıxaran xroniki formaya keçməsi mümkündür.

Endokardın divarlarında fibrinin toplanması divaryanı tromboendokarditin inkişafına səbəb olur, bu zaman ayrılan trombotik kütlələrlə ağciyər, beyin, böyrək damarlarının emboliya təhlükəsi yüksəlir. Sonrakı mərhələlərdə perikardit, plevrit, artralgiya, eozinofiliya ilə təzahür edən postinfarkt sindrom yarana bilər.

Miokard infarktının diaqnostikası
Miokard infarktının vacib diaqnostik kriteriyaları sırasına xəstəliyin anamnezi, xarakterik EKQ-əlamətləri, qan zərdabı fermentlərinin aktivlik göstəricisi daxildir. Miokard infarktında pasiyentin şikayətləri xəstəliyin forması (tipik və ya atipik) və ürək əzələsinin zədələnmə sahəsindən asılıdır. Döş sümüyü arxasında ağır və uzun sürən (30-60 dəqiqədən artıq) ağrı tutmaları, ürəyin ritm və ötürücülüyünün pozulması, kəskin ürək çatışmazlığı miokard infarktından şübhələnməyə əsas verir.

Xarakterik EKQ-əlamətlərinə mənfi T dişciyinin (kiçik ocaqlı subendokardial və ya intramural miokard infarktında), patoloji QRS kompleksi və ya Q dişciyinin formalaşması (iri ocaqlı transmural miokard infarktında) aiddir. ExoKQ-də mədəciyin lokal yığılmasının pozulması, onun divarlarının nazilməsi aşkar edilir.

Ağrı tutmasından sonra ilk 4-6 saat müddətində qanda oksigenin hüceyrə daxilinə daşınmasını təmin edən zülalın – mioqlobinin miqdarının yüksəlməsi qeydə alınır. Miokard infarktının inkişafından 8-10 saat sonra qanda kreatinfosfokinazanın (KFK)