i zamanı anomaliyanın patomorfologiya, patogenez, klinik təzahürləri əsasında tərtib olunan 3 müalicə strategiyasından biri seçilir:

Medikamentoz üsullar. Angioqrafiya üsulu ilə miokardial körpücüklərin təsdiqləndiyi hallarda ilkin yardım vasitəsi sayılır. Əsas məqsəd xəstənin həyat keyfiyyətinin yaxşılaşdırılması, ağırlaşmalar və letal sonluğun qarşısının alınmasından ibarətdir. Dərman terapiyası ürək yığılmalarının gücü və tezliyini azaldan preparatlarla aparılır. Taxikardiyanı aradan qaldıran, diastola fazasında koronar arteriyaların qanla dolmasını yaxşılaşdıran, miokardın yığılma qabiliyyətini azaldan beta-blokatorlar təyin edilir. Bu qrup preparatlara qarşı yüksək həssaslıq olduqda kalsium kanallarının blokatorlarının istifadəsi mümkündür. Nitratların yeridilməsi qeyri-rasionaldır, bu da onların ürək yığılmalarını tezləşdirmə ehtimalı ilə izah olunur. Medikamentoz terapiya fiziki aktivlik rejiminin korreksiyası fonunda tətbiq edilir.
Dəridən keçən endovaskulyar prosedurlar. Cərrahi müdaxilə yalnız medikamentoz terapiyanın effekt vermədiyi hallarda icra olunur. Ən optimal üsul koronar arteriyanın stentlənməsi sayılır, onun çatışmazlığı əməliyyatdan bir neçə ay sonra postoperasion ağırlaşmaların yaranma ehtimalı ilə bağlıdır – implantat nahiyəsində qan dövranının xüsusiyyətləri ilə əlaqədar massiv tromblaşma mümkündür. Həmçinin stentin qoyulması müəyyən çətinliklər törətdiyindən cərrahi alətlərlə koronar arteriyanın perforasiya riski yaranır. Sadalanan faktorları nəzərə alaraq, anomaliyanın cərrahi müalicəsində daha radikal üsullara üstünlük verilir.
Açıq cərrahi müdaxilələr. Ağırlaşmış miokardial körpücüklərin terapiyasında prioritet yanaşma hesab olunur. Əsas variantlara açıq koronar şuntlama və supraarterial miotomiya aiddir. Birinci halda qan cərəyanının əlavə yolunun yaradılması normal perfuziya və hüceyrələrin zəruri maddələrlə təchizatını təmin edir. İkinci növ əməliyyatların mahiyyəti koronar arteriya üzərindəki əzələ liflərinin kəsilməsi, onların