u fonda həyat keyfiyyəti və işin produktivliyi azalır. Huşun itirilməsi və yıxılma zamanı xəstənin aldığı travmalar da Morqani-Adams-Stoks sindromu ilə assosiasiyalı patoloji vəziyyətlərə aid edilir.

Morqani-Adams-Stoks sindromunun diaqnostikası
İlkin diaqnoz təcili yardım briqadası, yekun diaqnoz isə elektrokardioqrafiya və EKQ Holter monitorlaşmasının nəticələrinə əsasən kardioloq tərəfindən qoyulur. Differensial diaqnostika epilepsiya tutması, isteriya ilə aparılır. Həqiqi epilepsiya Morqani-Adams-Stoks sindromundan tonik qıcolmaların klonik qicolmalarla əvəzlənməsi, üzün hiperemiyası, xəbərdaredici əlamətlərin olması ilə fərqlənir. İsterik mənşəli patologiyalarda huş itirilmir, sinus ürək ritmi müşahidə edilir. Morqani-Adams-Stoks sindromu üçün bu və ya digər xarakterli aritmiyalar, klinik şəklin sürətli inkişafı səciyyəvidir. Diaqnostika prosesində aşağıdakı üsullardan istifadə olunur:

Fizikal müayinə. Tipik əlamətlər qeydə alınır, vəziyət sürətlə inkişaf edir (bir neçə on saniyələr ərzində). Anamnezdə kardioloji profilli xəstəliklərə rast gəlinir, tutmadan əvvəl psixoemosional oyanıqlıq, sarsıntı epizodları mümkündür. AT kəskin azalır və ya ümimiyyətlə təyin edilmir, ürək ritmi qeyri-müntəzəmdir. Pozğunluğun tipi yalnız EKQ nəticələrinə əsasən aydınlaşdırılır.
İnstrumental müayinə. Aparat diaqnostikasının əsas üsulu elektrokardioqrafiyadır. Əlamətlərin yarandığı V4-V2 aparmalarında genişlənmiş mənfi T dişciyi qeydə alınır. Deformasiyalaşan mədəcik komplekslərini izlənilə bilər. Blokadalar üçün P dişciyi ilə QRS kompleksinin dissosiasiyası, ST seqmentinin çəp enən depressiyası xarakterikdir. Fibrillyasiya EKQ-də normal aktivliyin olmaması, kiçik və ya iri dalğavari xətlərin yaranması ilə təzahür edir. EKQ Holter monitorlaşması tranzitor blokadanı aşkar etməyə imkan verir.
Laborator müayinə. Xəstəliyin səbəbi və onun fəsadlarını təyin etmək məqsədilə aparılır. Kliniki ölüm epizodundan sonra pH səviyəsinin turşuluğa doğru dəyişməsi, elektrolit