vegetativ-damar distoniyası, zərərli vərdişlər (siqaret, spirtli içkilər, narkotiklərdən istifadə), hormonal disbalans (tireotoksikoz, hemoxromatoz), bəzi qida və dərman maddələrinin (kofein, antidepressantlar, eufillin, qlükokortikosteroidlər, diuretiklər, ürək qlikozidləri) qəbulu ilə bağlı neyrogen genezli aritmiyalar daxildir. Həmçinin ürəyin uzun müddətli yüklənməsi (məsələn, idmançılarda) paramərkəzin yaranması ilə nəticələnə bilər.
Üzvi zədələnmələr.Bura ürək toxumasının ötürücü sistemin normal fəaliyyətinin pozulmasına səbəb olan zədələnmələri, o cümlədən ürəyin işemik xəstəliyi, miokard infarktı, endokardit, perikardit, kardiomiopatiyalar, revmatik qızdırma, qüsurlar, travmalar, cərrahi müdaxilələr, şüalanma fonunda baş verən morfoloji dəyişikliklər aiddir. Parasistoliyanın formalaşmasında kardial əzələnin funksiyasına mənfi təsir göstərən metabolik pozğunluqlar: ürək amiloidozu, kollagenozlar, podaqra mühüm rol oynayır.
Parasistoliyanın patogenezi
Parasistoliya aritmiyanın xüsusi bir növü olub, ürəkdə əsas aparıcı ritmlə paralel fəaliyyət göstərən ikinci mütəşəkkil oyanma mərkəzinin yaranması nəticəsində inkişaf edir. Ektopik oyanma ocağının yaranma mexanizmi ilk növbədə ötürücü sistemin disfunksiyası ilə əlaqədardır, bu da paramərkəzin ayrılmasına, onun əsas peysmeyker («giriş bloku») tərəfindən depolyarizasiyadan qorunmasına səbəb olur. Parasistoliyanın patogenetik mexanizmini izah edən bir sıra konsepsiyalar mövcuddur, onlar arasında «təkrar giriş» nəzəriyyəsi yekdilliklə qəbul olunmuşdur. Bu nəzəriyyəyə əsasən hər hansı bir toxuma nahiyəsində impulsun ötürülməsinin ləngidikdə əzələ lifləri müxtəlif sürətlərlə repolyarizasiya və depolyarizasiyaya uğrayır.

Repolyarizasiya və depolyarizasiya sürətinin dəyişməsi ürək əzələsinin funksional və ya üzvi dəyişiklikləri ilə bağlı ola bilər. Onun səbəblərindən asılı olmayaraq, toxuma səviyyəsində elektrolit mübadiləsi, mikrosirkulyasiyanın tipik pozğunluqları, hipokaliemiya müşahidə edilir. Bu fonda