n istifadə olunur:

Elektrokardioqrafiya. Parasistoliyanın əsas diaqnostik üsuludur. EKQ-dəyişikliklər 2 avtonom ritmin olmasına dəlalət edir. Əvvəlki normal komplekslə növbəti patoloji kompleks arasındakı intervalın qeyri-stabilliyi onu ekstrasistoliyadan fərqləndirən əsas əlamətdir. Anomal peysmeykerdən siqnalın çıxışının blokadası intervalın daima dəyişməsinə, hətta müştərək komplekslərin yaranmasına səbəb olur.
EKQ Holter monitorlaşması. Bu üsul paramərkəzin fəaliyyətinin periodik xarakter daşıdığı və ya xarici təsirlərlə – fiziki yüklənmə, emosional gərginlik, günün saatları, dərman vasitələrinin qəbulu ilə bağlı olduğu hallarda tətbiq edilir. Ektopiyalararası intervalların iki patoloji kompleks arasındakı ən kiçik məsafəyə bölünməsi parasistolanın diaqnozunu təsdiqləyir. Digər ürək patologiyaları olmadıqda monitorlaşmaya tredmil-test, veloerqometriya əlavə edilir.
Ürəyin ultrasəs müayinəsi. Bu üsul ürək əzələsinin ritm pozğunluğuna səbəb olan üzvi zədələnmələrin aşkarlanmasında mühüm rol oynayır. Sonoqrafiyanın köməyilə tac arteriyaları, qapaqların vəziyyəti, funksional və struktur pozğunluqları, ürək atımının həcmi, kameralardan təzyiq, hipertrofik, aplastik, postinfarkt proseslər müəyyən edilir.
Maqnit-rezonans tomoqrafiya. Exokardioqrafiyanın kifayət qədər informativ olmadığı hallarda ürəyin tomoqrafiyası aparılır. MRT hətta ən kiçik struktur, funksional dəyişiklikləri təyin etməyə imkan verir. Onun vasitəsilə parasistoliyanın inkişafına gətirib çıxaran digər orqanların, endokrin vəzilərin (böyrəklər, qalxanabənzər və böyrəküstü vəzilər, hipofiz) patologiyaları aşkarlanır.
Parasistoliyanın müalicəsi
Aritmiyanın aktiv müalicəsinin zəruriliyi individual xarakter daşıyır, belə ki, pozğunluq əksər hallarda xoşxassəli gedişlə səciyyələnir və terapiyaya çətin tabe olur. Paramərkəzin yaranması demək olar ki, həmişə digər patologiyalar ilə bağlı olduğundan əsas xəstəliyin müalicəsi göstəriş sayılır. Klinik praktikada aşağıdakı üsullardan istifadə