taxikardiya paroksizmləri anomal avtomatizmli ektopik və ya postdepolyarizasion trigger aktivliyinə malik ocağın olması nəticəsində inkişaf edir. Yaranma mexanizmindən asılı olmayaraq, paroksizmal taxikardiyalar hər zaman ekstrasistoliyadan sonra baş verir.

Paroksizmal taxikardiyanın yaranma səbəbləri
Etioloji amillərinə görə paroksizmal taxikardiya ekstrasistolaya bənzəyir, bununla yanaşı supraventrikulyar formaya adətən simpatik sinir sisteminin aktivliyinin artması, mədəcik formasına isə ürək əzələsinin iltihabi, nekrotik, distrofik və ya sklerotik zədələnmələri səbəb olur.

Paroksizmal taxikardiyanın mədəcik formasında ektopik ocaq ötürücü sistemin mədəcik hissələrində – His dəstəsi, onun ayaqcıqları, eləcə də Purkinye liflərində yerləşir. Mədəcik taxikardıyası əsasən ÜİX, miokardit, hipertoniya xəstəliyi, ürək qüsurlarından əziyyət çəkən kişilərdə müşahidə edilir.

Paroksizmal taxikardiyanın inkişafının əsas şərtlərindən biri impulsların anadangəlmə xarakterli (atrioventrikulyar düyünün ətrafında mədəciklər və qulaqcıqlar arasında Kent dəstəsi; mədəciklər və atrioventrikulyar düyün arasında Mahaym lifləri) və ya miokardın zədələnməsi (miokardit, infarkt, kardiomiopatiyalar) nəticəsində əmələ gələn, ürək əzələsində oyanıqlığın patoloji sirkulyasiyasına gətirib çıxaran əlavə ötürülmə yollarının olmasıdır.

Bəzi hallarda atrioventrikulyar düyündə boylama dissosiasiya inkişaf edir, bu da atrioventrikulyar birləşmə liflərinin diskoordinasiyalı fəaliyyətinə səbəb olur. Boylama dissosiasiya zamanı ötürücü sistemin bir qisim lifləri heç bir kənaraçıxma olmadan fəaliyyət göstərir, digərləri isə, əksinə, oyanmanı retroqrad istiqamətdə ötürərək, impulsların qulaqcıqlardan mədəciklərə, sonra isə retroqrad liflərlə yenidən qulaqcıqlara qayıtmasına – dairəvi sirkulyasiyaya əsas yaradır.

Uşaqlıq və yeniyetmə dövründə bəzən naməlum mənşəli idiopatik (essensial) paroksizmal taxikardiyalara rast gəlinir. Paroksizmal taxikardiyaların neyrogen formaları