antiaritmik müalicəsi tutmaların tezliyi və ağırlığından asılıdır. Ay ərzində 2 dəfədən çox baş verən və həkim müdaxiləsi tələb edən; nadir, lakin uzunmüddətli və kəskin sol mədəcik və ya ürək-damar çatışmazlıqları ilə ağırlaşan taxikardiya paroksizmlərində residivəleyhinə preparatlar daim qəbul edilməlidir. Tez-tez təkrarlanan, öz-özünə və ya vaqus manevrlərlə aradan qalxan qısa sürən mədəciküstü taxikardiya paroksizmlərində residivəleyhinə terapiyaya göstərişlər konkret məna daşımır.

Paroksizmal taxikardiyanın uzunmüddətli residivləşən terapiyası antiaritmik vasitələrlə (xinidin-bisulfat, dizopiramid, morasizin, etasizin, amiodaron, verapamil və s.), eləcə də ürək qlikozidləri (diqoksin, lanatozid) ilə aparılır. Preparatın və dozalanma rejiminin seçilməsi elektrokardioqrafik kontrol və pasiyentin ümumi vəziyyətinə nəzarət etməklə həyata keçirilir.

Paroksizmal taxikardiyalı xəstələrdə β-adrenoblokatorlar mədəcik formasının ventrikulyar fibrillyasiyaya transformasiya ehtimalını azaldır. β-adrenoblokatorların antiaritmik vasitələrlə birgə təyini aparılan terapiyanın təsirini zəiflətmədən hər bir preparatın dozasını azaltmağa imkan verir. Ürək qlikozidlərinin daimi qəbulu ilə supraventrikulyar taxikardiya paroksizmlərinin qarşısını almaq, onların tezliyi, müddəti və ağırlığını azaltmaq mümkündür.

Ağır gedişli paroksizmal taxikardiya və residivəleyhinə terapiyanın müsbət nəticə vermədiyi hallarda cərrahi müalicə aparılır. Bu məqsədlə impulsun əlavə ötürülmə yolları və ya oyanmanın ektopik ocaqlarının destruksiyası (mexaniki, elektrik, lazer, kimyəvi, kriogen), radiotezlikli ablasiya (ürəyin RTA), elektrokardiostimulyator və yaxud elektrik defibrillyatorların implantasiyası icra olunur.

Paroksizmal taxikardiyanın proqnozu
Paroksizmal taxikardiyanın proqnostik kriteriyalarına onun forma, etiologiyası, tutmaların müddəti, ağırlaşmaların olması, miokardın yığılma qabiliyyətinin vəziyyəti (belə ki, ürək əzələsinin ağır zədələnmələrində kəskin ürək-damar və