ə ya ürək çatışmazlığı, mədəciklərin fibrillyasiyasının yaranma riski yüksək olur) aiddir.

Paroksizmal taxikardiyanın essensial supraventrikulyar formasının gedişi daha qənaətbəxş sayılır: pasiyentlərin əksəriyyəti uzun illər ərzində əmək qabiliyyətini itirmir, nadir hallarda tam spontan sağalma müşahidə edilir. Miokard xəstəlikləri ilə assosiasiyalı supraventrikulyar taxikardiyanın gedişi əsas xəstəliyin inkişaf tempi və terapiyanın effektivliyindən asılıdır.

Ən ağır proqnoz miokard patologiyaları (kəskin infarkt, geniş sahəli tranzitor işemiya, residivləşən miokardit, birincili kardiomiopatiyalar, ürək qüsurlarının səbəb olduğu ağır miokardiodistrofiyalar) fonunda inkişaf edən mədəcik formalı paroksizmal taxikardiyalarda qeydə alınır. Miokardın zədələnməsi taxikardiya paroksizmlərinin ventrikulyar fibrillyasiyaya transformasiyasına gətirib çıxarır.


Ağırlaşmalar olmadıqda mədəcik taxikardiyasından əziyyət çəkən pasiyentlərin yaşama müddəti illər, hətta onilliklər təşkil edir. Paroksizmal taxikardiyanın mədəcik formasında ölüm halları ürək qüsurlarının qeydə alındığı, eləcə də qəfləti klinik ölüm keçirən, reanimasion tədbirlərın aparıldığı pasiyentlərdə baş verir. Daimi residivəleyhinə terapiya və ritmin cərrahi korreksiyası paroksizmal taxikardiyanın gedişini yüngülləşdirir.

Paroksizmal taxikardiyanın profilaktikası
Paroksizmal taxikardiyanın yaranma səbəbləri kimi onun profilaktika tədbirləri də məlum deyil. Kardiopatologiya fonunda taxikardiya paroksizmlərinin qarşısını almaq üçün əsas xəstəliyin profilaktika, erkən diaqnostika və terapiyası tələb olunur. Paroksizmal taxikardiyaların ikincili profilaktikası provokasiyaedici amillərin (psixi və fiziki yüklənmə, spritli içkilər və siqaret) uzaqlaşdırılması, sedativ və antiaritmik residivəleyhinə preparatların qəbulu, taxikardiyanın cərrahi müalicəsindən