i sayılır.

Postinfarkt kardiosklerozun diaqnostikası
Postinfarkt kardiosklerozun diaqnostik alqoritmi anamnezin analizi, eektrokardioqrafiya, ürəyin USM, ritmokardioqrafiya, ürəyin PET, koronaroqrafiya və digər üsulların aparılmasından ibarətdir.

Fizikal müayinədə zirvə təkanlarının sola və aşağıya doğru yerini dəyişməsi, zirvə nahiyəsində birinci tonun zəifləməsi, bəzən mitral qapaq üzərində sistolik küy və qalop ritmi aşkarlanır. Döş qəfəsi orqanlarının rentgenoloji müayinəsində ürəyin bir qədər böyüməsi (əsasən sol kameralar hesabına) müəyyən edilir.

EKQ-məlumatları miokard infarktından sonra ocaqlı dəyişikliklər (fermentlərin aktivliyi yüksəlmədən), eləcə də miokardın diffuz dəyişiklikləri, sol mədəciyin hipertrofiyası, His dəstəsinin ayaqcıqlarının blokadası ilə xarakterizə olunur. Tranzitor işemiyanı təyin etmək üçün yüklənmə sınaqlarından (veloerqometriya, tredmil-test) və ya EKQ Holter monitorlaşmasından istifadə edilir.

Exokardioqrafiya postinfarkt kardiosklerozun daha informativ üsulu sayılır. Müayinə xroniki ürək anevrizması, sol mədəciyin dilatasiya və mülayim hipertrofiyasını, yığılma qabiliyyətinin lokal və ya diffuz pozğunluqlarını üzə çıxarır. Ventrikuloqrafiya zamanı mitral qapağın taylarının hərəkətinin pozulmasını müəyyənləşdirmək mümkündür, bu da məməciyəbənzər əzələlərin disfunksiyasına dəlalət edir.

Postinfarkt kardiosklerozlu xəstələrdə ürəyin pozitron-emission tomoqrafiyasının köməyilə davamlı hipoperfuziya ocaqları (əksər hallarda çoxsaylı) aşkarlanır. Pasiyentlərdə koronar qan dövranının vəziyyətini qiymətləndirmək məqsədilə koronaroqrafiya icra olunur.

Postinfarkt kardiosklerozun müalicəsi
Postinfarkt kardiosklerozun konservativ terapiyasının məqsədi ürək çatışmazlığının, ritm və keçiriciliyin pozulmasının proqressivləşməsinin ləngidilməsi, birləşdirici toxumanın çoxalmasının qarşısının alınmasından ibarətdir. Xəstələrin rejim və həyat tərzinin korreksiyası fiziki və emosional yüklənmələr məhdudlaşdırılması,