olmasıdır. Xəstə tərəf üzərində məcburi vəziyyət ağrıları bir qədər yüngülləşdirir. Palpasiyada krepitasiya müəyyən edilir.

Pnevmonit zəifləmiş sərt tənəffüs, kiçik qovuqcuqlu xırıltılar, təngnəfəslik, quru və yaş öskürəklə xarakterizə olunur. Az hallarda aşciyərin aşağı payının antibiotiklərə rezistent pnevmoniyası inkişaf edir. Xəstəlik halsızlıq, güclü tər ifrazı, qızdırma ilə müşayiət olunur. Bəlgəmin tərkibində qan qarışığı aşkarlana bilər, bu da diaqnostikanı əhəmiyyətli dərəcədə çətinləşdirir. Postinfarkt simptomokompleksin atipik formalarında müxtəlif oynaqların (çiyin, bilək, döş sümüyü-qabırğa) funksiyaları pozulur. Xəstəlik mono- və poliartrit tipi üzrə gedə bilər.

Postinfarkt sindromun ağırlaşmaları
Postinfarkt sindrom vaxtında diaqnostika və müalicə edilmədikdə hemorragik və ya konstriktiv perikarditə (qanlı eksudatın yaranması və ya ürək toxumalarının sıxılması), gecikmiş hallarda isə ağır ürək tamponadasına gətirib çıxara bilər. Postinfarkt sindrom üçün kəskinləşmə və remissiyalarla müşahidə olunan residivləşən gediş səciyyəvidir. Müalicənin təsirindən əlamətlər zəifləyir, terapevtik korreksiyanın aparılmadığı hallarda xəstəlik daha da güclənir.

Postinfarkt sindromun diaqnostikası
Diaqnostika prosesində xəstənin şikayətləri, xarakterik klinik təzahürlər, laborator və instrumental müayinlərin nəticələri nəzərə alınır. Pasiyentin vəziyyəti və gələcək perspektivlər barədə rəy verməyə imkan verən əsas diaqnostik parametrlər aşağıdakılardır:

Klinik kriteriyalar. Postinfarkt poliserozitə dəlalət edən obyektiv əlamətlər perikardit və febril hərarətdir. Döş sümüyü arxasında ağrı, onun kürəkarası nahiyə irradiasiyası, trapezəbənzər əzələ boyunca yayılması, quru öskürək, müxtəlif ifadə dərəcəsinə malik təngnəfəslik postinfarkt sindromun tipik təzahürləridir.
Laborator müayinələr. Qanın ümumi analizində leykositoz, eozinofiliya, EÇS-nin yüksəlməsi izlənilə bilər. Dressler sindromunu təkrari miokard infarktından differensiasiya etmək üçün qanın