korreksiyası, elektrokardiostimulyatorun implantasiyası, koronar arteriyaların stentlənməsi, aorto-koronar şuntlama, perikardial punksiya, radiotezlikli ablasiya, döş qəfəsinin küt travmaları, aorta xəstələlikləri üzrə əməliyyatlardan sonra sindromun inkişafı qeydə alınmışdır. PPTS-un risk amili Koksaki B, sitomeqalovirus, adenovirusla infeksiyalaşmadır.

Postperikardiotom sindromun patogenezi
Perikard toxumalarının zədələnməsi hüceyrə membranı (antisarkolem), əzələ lifləri (antifibrillyar) və hüceyrə nüvələrinə qarşı anticisimlərin sintezinə səbəb olur. Orqanizmin öz toxumaları ilə anticisimlər arasındakı reaksiya patalogiya ocağına immun hüceyrələr – makrofaqlar, eozinofillər, neytrofil leykositlərin cəlb olunması ilə müşayiət edilir. Nəticədə ürəkətrafı kisənin hüceyrələrini dağıdan iltihab mediatorları, lizosomal fermentlər, oksigenin aktiv formalarının ifrazı ilə müşahidə olunan iltihabi reaksiya başlanır.

PPTS-un inkişafının daha bir amili operasion travmaya qarşı orqanizmin sistemli cavab reaksiyasıdır. Endotoksemiya, miokard hüceyrələrinin zədələnməsi, histamin, serotonin, kinin, eykozanoid, sitokin, komplement komponentlərinin konsentrasiyasının artması toxumaların oksigen aclığına, damar keçiriciliyinin yüksəlməsinə, intoksikasiyaya gətirib çıxarır, bu da yerli iltihabi prosesi gücləndirir.

İltihab ocağında damar keçiriciliyinin artması ilə əlaqədar iki perikard qatı arasında fibrinlə zəngin maye toplanır. Bu zülal ürəkətrafı kisənin divarlarında çöküntülər əmələ gətirir. Plevra boşluğunda da analoji reaksiya baş verir. Plevra və perikard qatlarının sürtünməsi postperikardiotom sindromun əsas əlaməti sayılan – ürək nahiyəsində ağrıların yaranmasına səbəb olur.

Postperikardiotom sindromun əlamətləri
Postperikardiotom sindromun əlamətləri
Postperikardiotom sindrom əməliyyatdan 1-6 həftə sonra inkişaf edir. Pasiyentlərdə bədən hərarəti 38-40°C-yə qədər yüksəlir. Qızdırma dövrünün müddəti 3 həftəyə qədər olur. Xəstələr döş qəfəsinin sol