EÇS-nin yüksəlməsi qeydə alınır. Bu əlamətlər iltihabi prosesin ağırlığını xarakterizə edir. Bəzən eozinofillərin çoxalması (allergik reaksiyanın əlaməti) müşahidə olunur. C-reaktiv zülal, fibrinogen, interleykin-6 konsentrasiyaları artır. Bu məlumatlar kəskin iltihabi prosesə dəlalət edir.
Antimiokardial anticisimlərin təyini. Müayinə xəstəliyin autoimmun xarakterini təsdiqləyir. Qan və perikardial mayedə hüceyrə qişası (sarkolemma), əzələ liflərinin komponentlərinə (aktin, miozin, tropomiozin), hüceyrə nüvələrinə qarşı anticisimlərin yüksək titri müəyyən edilir. PPTS üçün perikardial ekssudatda limfositlər, albuminin yüksək miqdarda toplanması səciyyəvidir, antikoaqulyantlarla müalicə prosesində eritrositlər izlənilə bilər. Bakterioskopiya və qidalı mühitə əkilmə zamanı patogen mikroorqanizmlər aşkarlanmır.
PPTS-un diaqnostikasında vizualizəedici üsullar daha informativ sayılır. Onlar ekssudatın miqdarını, lokalizasiyasını, tamponada təhlükəsini, ağciyər toxumasının vəziyyətini qiymətləndirməyə imkan verir. Xəstəliyin instrumental diaqnostikasının əsas üsulları aşağıdakılardır:

Ürəyin USM(ExoKQ). Bu metodun köməyilə perikard boşluğunda maye müəyyən edilir, onun miqdarı və yerləşməsi qiymətləndirilir, ürək divarlarının hərəkət amplitudunun azalması (hipokinez), ürək kameralarının paradoksal yığılması, aşağı boş venanın diametrinin artması aşkar olunur. Transtorakal ExoKQ-dən əlavə transezofageal ExoKQ tətbiq edilir, bu üsulla daha dəqiq diaqnostika məlumatlar əldə edilir. USM aparılmasında çətinliklər yarandıqda və ya məlumatların interpretasiyası zamanı ürəyin MRT və ya MKST aparılır.
Döş qəfəsi orqanlarının rentgenoqrafiyası. Rentgenoqrammada ürəyin kölgəsinin ekssudatın miqdarına proporsional böyüməsi, iltihab zamanı pnevmonit əlamətləri, plevra boşluğunda mayenin toplanması müəyyən olunur.
EKQ. PPTS üçün tranzitor dəyişikliklər – ST seqmentinin yüksəlməsi, PR seqmentinin depressiyası, bir neçə aparmalarda mənfi T dişciyinin formalaşması,