, dişciklərin hündürlüyünün proqressiv azalması xarakterikdir. İltihab aradan qaldıqca EKQ əvvəlki vəziyyətinə qayıdır.
Amerika Kardioloji Assosiasiya tərəfindən patologiyanın diaqnostik kriteriyaları irəli sürülmüşdür. Xəstədə aşağıda qeyd edilən əlamətlərdən minimum ikisinin rast gəlindiyi hallarda postperikardial sindrom ehtimal olunur: qızdırma; perikardit və ya plevritin törətdiyi ağrı; ürəkətrafı kisədə mayenin miqdarının artması; qanda C-reaktiv zülalın yükəlməsi ilə müşayiət olunan eksudativ perikardit. PPTS konstriktiv perikardit, durğun ürək çatışmazlığı, infeksion endokardit və perikardit, virus və ya digər etiologiyalı miokarditlə differensiasiya edilir.

Postperikardiotom sindromun müalicəsi
PPTS-li pasiyentlərin müalicəsi adətən ambulator şəraitdə aparılır. Plevral eksudatın miqdarının artması, ürəyin tamponadası təhlükəsi xəstənin kardiologiya və ya torakal cərrahiyyə şöbəsinə hospitalizasiyasına göstəriş sayılır. Qızdırma dövründə və EKQ dəyişikliklərinin davam etdiyi hallarda yataq rejimi mütləqdir. Qidalanma isə bağlı xüsusi məhdudiyyətlər yoxdur, vitaminlərlə zəngin məhsullar məsləhət görülür. Müalicə klinik təzahürlərin ifadəliliyi və inkişaf sürəti, xəstəliyin ağırlığı, pasiyentin ümumi vəziyyəti nəzərə alınmaqla təyin edilir. Adətən medikamentoz terapiya tətbiq edilir, bəzi hallarda cərrahi müdaxilə göstəriş sayılır:

Farmakoterapiya. Medikamentoz terapiyanın əsasını QSİƏP təşkil edir. Ağır hallarda və ya residivlər müşahidə edildikdə qlükokortikoid hormonlarla 7 günlük kurs təyin olunur və preparatlar tədricən kəsilir. Qlükokortikoid hormonlar QSİƏP-lə müqayisədə daha tez nəticə verir.
Kardiocərrahi üsullar. Medikamentoz terapiya effekt vermədikdə, perikardial ekssudatın miqdarı və ağırlaşmaların yaranma riski artdıqda cərrahi əməliyyat: perikardiosentez, perikardiostomiya, dəri səthindən keçməklə ballon perikardiotomiya, perikardektomiya tələb olunur. Bu tip əməliyyatların məqsədi perikard boşluğundan ekssudatın xaric edilməsi və