simptomlar müşahidə olunmaya da bilər. Çox zaman xəstə sadəcə hər hansı bir işi və ya fiziki hərəkətləri yerinə yetirərkən yıxılır. Yuxu saatlarında da qəfləti ölüm mümkündür.

Ürəyin dayanması huşun itirilməsi ilə səciyyələnir. Nəbz nə mil, nə də magistral arteriyalarda təyin edilmir. Qalıq tənəffüs patologiyanın inkişaf anından 1-2 dəqiqə müddətində saxlanıla bilər, lakin qan dövran etmədiyindən nəfəs almalar lazimi oksigenasiyanı təmin etmir. Baxış zamanı dəri solğun və sianozludur. Dodaqlar, qulaq sırğalığı, dırnaqlar göyərir. Bəbəklər genişlənir, işığa reaksiya vermir. Xarici qıcıqlandırıcılara reaksiya olmur. Tonometriyada Korotkovun AT tonları eşidilmir.

Qəfləti ürək ölümünün ağırlaşmaları
Ağırlaşmalar sırasına uğurlu reanimasiya tədbirlərindən sonra müşahidə olunan metabolik flrtına aiddir. Uzunmüddətli hipoksiya səbəbindən pH dəyişikliyi reseptorların fəaliyyətinin, hormonal sistemin pozulmasına gətirib çıxarır. Zəruri korreksiya aparılmadıqda kəskin böyrək və ya poliorqan çatışmazlığı inkişaf edir. Böyrəklər həmçinin DDL-sindromu ilə assosiasiyalı mikrotromblar, köndələn-zolaqlı əzələlərdə degenerativ proseslər zamanı ifraz olunan mioqlobinlə zədələnə bilər.

Qeyri-adekvat ürək-ağciyər reanimasion tədbirləri dekortikasiyaya (beyin ölümü) səbəb olur. Bu zaman pasiyentin bədəni öz fəaliyyətini davam etdirir, lakin böyük yarımkürələrin qabıq maddəsi məhv olur. Belə vəziyyətlərdə huşun bərpası mümkünsüzdür. Serebral dəyişikliklərin nisbətən yüngül variantı posthiposik ensefalopatiyadır. Xəstənin əqli imkanlarının kəskin azalması, sosial adaptasiyanın pozulması ilə xarakterizə olunur. Somatik təzahürlər: iflic, parez, daxili orqanların funskional pozğunluqları izlənilə bilər.

Qəfləti ürək ölümünün diaqnostikası
Qəfləti ürək ölümü həkim-reanimatoloq və ya tibb təhsili olan digər mütəxəssis tərəfindən təsdiqlənir. Stasionardan kənar şəraitdə diaqnoz yalnız klinik əlamətlər əsasında qoyulur. Əlavə üsullar yalnız reanimasiya və intensiv terapiya