sahəsi), iri kollektivlər (məktəb, internat, yataqxana), soyuqlama, ağırlaşmış ailəvi anamnez aiddir.

β- hemolitik streptokokklara qarşı orqanizmdə antistreptokokk anticisimlər (antistreptolizin-O, antistreptokinaza, antistreptohialuronidaza, antidezoksiribonukleaza B) sintez olunur, onlar streptokokk antigenləri və komplement sistemin komponentləri ilə birgə immun komplekslər əmələ gətirirlər. Bu komplekslər qanda sirkulyasiya edərək, orqan və toxumalara yayılır, əsasən ürək-damar sistemində lokalizasiyalaşır. İmmun komplekslərin lokalizasiya olunduğu sahələrdə birləşdirici toxumanın aseptik autoimmun iltihabı yaranır. Streptokokk antigenləri ifadəli kardiotoksik xüsusiyyətlərə malikdir, bu da miokard əleyhinə autoanticisimlərin sintezinə səbəb olmaqla iltihabı daha da dərinləşdirir. Təkrar infeksiyalaşma, soyuqlama, stress zamanı patoloji reaksiya revmatizmin residivləşən proqressivləşən gedişinə gətirib çıxarır.

Birləşdirici toxumanın dezorqanizasiya prosesləri bir neçə mərhələyə bölünür: mukoid şişmə, fibrinoid dəyişikliklər, qranulomatoz və skleroz. Mukoid şişmənin erkən, geridönən mərhələsində kollagen liflərin ödemi, şişkinliyi və ayrılması baş verir. Bu mərhələdə zədələnmə aradan qaldırılmadıqda kollagen liflərin və hüceyrə elementlərinin fibrinoid nekrozu ilə xarakterizə olunan geridönməyən fibrinoid dəyişikliklər əmələ gəlir. Revmatik prosesin qranulomatoz mərhələsində nekroz zonasının ətrafında spesifik revmatik qranulomalar formalaşır. Sklerozun yekun mərhəlsi qranulomatoz iltihabın sonu hesab olunur.

Revmatik prosesin hər bir mərhələsi 1-2 ay, bütün sikl isə təxminən 6 ay davam edir. Revmatizmin residivləri çapıq nahiyəsində növbəti toxuma zədələnmələrinin yaranmasına səbəb olur. Ürək qapaqlarının sklerozlaşması tayların zədələnməsinə, öz aralarında bitişməsinə gətirib çıxarır və qazanılmış ürək qüsurlarının ən çox rast gəlinən səbəbi sayılır. Təkrarlanan revmatik həmlələr destruktiv dəyişiklikləri daha da dərinləşdirir.

Revmatizmin