v trabekulalar, geniş trabekulalararası sahə ilə əlaqədar qalınlaşması patologiyaya dəlalət edir. Qeyri-kompakt hissənin qalınlığı norma ilə müqayisədə 2 dəfə çox olur. Doppleroqrafiyanın köməyilə mədəcikdə turbulent qan axını müəyyən edilir. Bununla yanaşı xəstəliyin forması dəqiqləşdirilir – izoləolunmuş formada orqanın digər quruluş anomaliyaları müşahidə edilmir.
Maqnit-rezonans tomoqrafiya. Bu üsul hərtərəfli differensiasiyanın aparılmasına, xüsusən ürəyin zirvə nahiyəsinin çətin vizualizasiya olunduğu hallarda yanlış diaqnozun qoyulmasının qarşısını alınmasına imkan verir. Kontrast maddənin tətbiqi sol mədəciyin daxili strukturunun dəqiq müayinə olunmasına, qeyri-kompakt qatın erkən mərhələrdə aşkarlanmasına kömək edir.
Pozitron-emission tomoqrafiya. Ürək əzələsinin dəyişilmiş sahələrində regionar qan cərəyanının həcmini təyin etməyə, hipokineziya sahələrində koronar ehtiyatı qiymətləndirməyə, normal və anomal hissələrdə metabolik proseslərin aktivliyi, perifuziyanı müqayisə etməyə şərait yaradır. PET-dən terapevtik tədbirlərin effektivliyini dəqiqləşdirmək məqsədilə istifadə olunur.
Elektrokardioqrafiya. EKQ-nin köməyilə ürək yığılmalarının tezliyi və xarakteri, ekstrasistoliya, aritmiya, ürəkdaxili keçiriciliyin pozulma növləri müəyyən edilir, üzvi zədələnmələr inkar olunur. Bəzən EKQ-yə miokardın rezerv ehtiyatlarını və ürək çatışmazlığının dərəcəsini təyin etmək üçün veloerqometriya və ya nadir hallarda təzahür edən ritm pozğunluğunun aşkarlanması məqsədilə Holter monitorlaşma əlavə olunur.
Elektrofizioloji müayinə. İfadəli aritmiyalarda müalicə taktikasının korreksiyası üçün bu invaziv üsulun tətbiqi tələb olunur. Alınmış nəticələrə əsasən kardiostimulyator və ya (mədəciklərin həyat üçün təhlükəli fibrillyasiya riski yarandıqda) kardioverter-defibrillyatorun implantasiyasının vacibliyi müəyyən edilir.
Sol mədəciyin qeyri-kompakt miokardı ürək şişləri, kardiomiopatiyanın digər formaları, əlavə xordalar, trabekulalar, ürəyin işemik xəstəliyi,