qiymətləndirilir.

Ürək döyünmələrinin həddindən artıq tezləşməsi zamanı mədəciklər kifayət qədər qanla dolmur, ürək atımı, arterial təzyiq azalır, orqanların, o cümlədən ürəyin oksigenlə təhcizatı zəifləyir. Ürək fəaliyyətinin uzunmüddətli pozulması onun ölçüsünün artmasına, aritmogen kardiopatiyaya gətirib çıxarır. Ürəyin qan təhcizatının zəifləməsi işemik xəstəlik və miokard infarktının yaranma riskini artırır.

Ürəkdə elektrik impulslarını əmələ gətirən mənbədən asılı olaraq, taxikardiya aşağıdakı formalara ayrılır:

Sinus taxikardiyası üçün ÜYT-nin dəqiqədə 120–220 vurğuya qədər yüksəlməsi, tədricən yaranma və düzgün sinus ürək ritmi xarakterikdir.

Sinus taxikardiyasının yaranma səbəbləri
Sinus taxikardiyası müxtəlif yaş qruplarında, əsasən sağlam adamlarda, eləcə də ürək və digər orqanların xəstəliklərindən əziyyət çəkən şəxslər arasında rast gəlinir. Sinus taxikardiyasına intrakardial (ürək) və ya ekstrakardial (ürəkdən kənar) etioloji amillər səbəb olur.

Ürək-damar xəstələrində sinus taxikardiyası adətən ürək çatışmazlığı və ya sol mədəciyin disfunksiyasının erkən əlaməti sayılır. Sinus taxikardiyasının intrakardial səbəblərinə kəskin və xroniki ürək çatışmazlığı, miokard infarktı, ağır stenokardiya, revmatik, toksiki-infeksion və digər mənşəli miokarditlər, kardiomiopatiyalar, kardioskleroz, ürək qüsurları, bakterial endokardit, adheziv və eksudativ perikardit aiddir.

Fizioloji ekstrakardial səbəblər sırasına fiziki yüklənmələr, emosional stress, anadangəlmə xüsusiyyətlər daxildir. Ekstrakardial aritmiyaların böyük əksəriyyətini nevrogen taxikardiya təşkil edir, o, baş beynin qabıq maddəsi və qabıqaltı düyünlərin birincili disfunksiyası, eləcə də vegtaiv sinir sisteminin pozğunluqları: nevroz, affektiv psixozlar (emosional taxikardiya), neyrosirkulyator distoniya ilə bağlıdır. Neyrogen taxikardiyaya daha çox labil sinir sisteminə malik cavan şəxslər məruz qalır.

Ekstrakardial taxikardiyanın digər amilləri arasında endogen