formalaşmasında böyük rol oynayır. Ürəyin xroniki anevrizmasının inkişafı etiopatogenetik cəhətdən postinfarkt kardiosklerozla bağlıdır. Belə hallarda qanın təzyiqindən birləşdirici toxuma mənşəli çapıq nahiyəsində ürək divarının qabarması baş verir.

Ürəyin postinfarkt anevrizmaları ilə müqayisədə anadangəlmə, travmatik və infeksion anevrizmalara daha az rast gəlinir. Travmatik anevrizmalar ürəyin qapalı və ya açıq travmaları nəticəsində yaranır. Bu qrupa həmçinin anadangəlmə ürək qüsurlarının (Fallo tetradası, ağciyər arteriyası dəliyinin stenozu və s.) korreksiyası üzrə əməliyyatlardan sonra yaranan postoperasion anevrizmaları da aid etmək olar.

İnfeksion proseslər (sifilis, bakterial endokardit, vərəm, revmatizm) fonunda yaranan ürək anevrizmaları nadir hallarda müşahidə edilir.

Ürək anevrizmasının təsnifatı
Yaranma müddətinə görə ürək anevrizmaları kəskin, yarımkəskin və xroniki formalara bölünür. Ürəyin kəskin anevrizması miokard infarktından sonra 1-2, yarımkəskin 3-8 həftə ərzində, xroniki forma isə 8 həftədən sonra formalaşır. Kəskin dövrdə anevrizmanın divarını miokardın mədəcikdaxili təzyiq altında xaricə və ya mədəcik boşluğuna (anevrizmanın mədəciklərarası çəpər nahiyəsində lokalizasiyası zamanı) qabaran nekrozlaşmış sahəsı təşkil edir.

Ürəyin yarımkəskin anevrizmasının divarı fibroblast və histiositlər, yenidən yaranan retikulyar, kollagen və elastik liflərdən ibarət qalınlaşmış endokarddan əmələ gəlir; dağılmış miokard liflərinin yerində müxtəlif yetişmə dərəcəsinə malik birləşdirici toxuma elementləri aşkarlanır.

Ürəyin xroniki anevrizması 3 qatdan: endokard, intramural və epikarddan təşkil olunan fibroz kisə şəklində olur. Onun divarının endokardında fibroz və hialinləşmiş toxuma inkişaf edir. Anevrizmanın divarı nazikdir, bəzən qalınlığı 2 mm-dən az olur. Ürəyin xroniki anevrizmasının boşluğunda çox vaxt anevrizma kisəsinin yalnız daxili səthini örtən və ya onun bütünlüklə əhatə edən müxtəlif ölçülü divaryanı tromb müşahidə