n zəifləməsi ilə müşahidə olunan proqressivləşən tormozlanması nəticəsində hipovolemik, travmatik şok inkişaf edir.

Ürək yaralanmalarının təsnifatı
Ürək yaralanmalarının nomenklaturası zədələnmənin xarakteri, onun kardial strukturlara təsirinə əsaslanır. Travmaların ümumi sistematizasiyasına əsasən bütün zədələnmələr 2 qrupa bölünür: açıq (dəri örtüklərinin tamlığının pozulması) və qapalı (dərinin bütövlüyünün qorunması). Klinik praktikada ürək yaralanmaların aşağıdakı qrupları ayırd edilir:

İzoləolunmuş zədələnmələr. Bura ürəyin tək və çoxsaylı nüfuz etməyən, nüfuz edən, dəlib-keçən yaraları daxildir. Hemotoraks, hemoperikard, hemopnevmotoraksla müşayiət oluna bilər. Miokardla yanaşı tac damarları, ürək arakəsmələri, ötürücü sistem, qapaq aparatının zədələnməsi mümkündür.
Müştərək zədələnmələr. Ürək yaralanmaları digər orqanların travmaları ilə birgə rast gəlinir, bu da proqnozu pisləşdirir və poliorqan çatışmazlığın yaranma ehtimalını yüksəldir. Kardial strukturlarla bərabər döş boşluğu (ağciyərlər, bronx ağacı, qida borusu, diafraqma), qarın boşluğu orqanları (qaraciyər, mədə, bağırsaqlar, böyrəklər), magistral damarlar, sümüklər, oynaqlar və s. zədələnə bilər.
Ürək yaralanmalarının əlamətləri
Ürək yaralanmalarının əlamətləri
Ürəyin dəlib-keçən yaralanmaları ilə stasionara çatdırılan pasiyentlər adətən ağır və əksər hallarda huşsuz vəziyyətdə olur. Bəzən kardial strukturların mexaniki zədələnmələri silinmiş klinik şəkillə gedir, ürəyin yaralanmasına xarici yaradan başqa uzun müddət heç bir əlamət dəlalət etmir. Xəstələr özünü qənaətbəxş edir, sərbəst yeriyir, buna baxmayaraq, ölümcül ağırlaşmaların inkişaf riski yüksək olur. Massiv qanaxmaya nisbətən az rast gəlinir.

Qapalı travmalar (tibbi manipulyasiyaların nəticəsi, sümük qırıntıları ilə zədələnmə) zamanı pasiyentlərdə izlənilən simptomatika əsasında miokardın zədələnməsinin olması barədə birmənalı fikir yürütmək olmur. Dərinin (xüsusən ətrafların distal hissələrinin) avazıması və sianozu,