zəhərlənməyə alkoqolun erkən, vərdiş olunmuş dozaları gətirib çıxara bilər; belə ki, bu zaman ağırlaşmaların inkişaf riski yüksəlir. Qorxulu və qeyri-kafi fəsadlar kimi böyrəklər vasitəsilə kənarlaşdırılmamış mübadilə məhsulları ilə intoksikasiya nəticəsində yaranan uremik koma çıxış edə bilər.

Alkoqol nefropatiyasının diaqnostikası
Alkoqol nefropatiyasının diaqnostikası məqsədilə obyektiv müayinə, laborator analizlər və instrumental müayinələr istifadə olunur. Həkim-nefroloq konsultasiyası mütləqdir; bəzən vəziyyətin müəyyənləşdirilməsində narkoloq da iştirak edə bilər. Adətən, XAQN diaqnostikasının alqoritmi aşağıdakı mərhələlərdən ibarət olur:
Sorğu və anamnezin toplanması. Pasientin alkoqoldan asılılıq dərəcəsi (böyrək zədələnməsinin ifadəliliyi ilə birbaşa korrelyasiya olunur), sui-istifadəsinin davametmə müddətindən və onun xarakterindən (daimi və ya periodik uzun müddət qəbulu) asılıdır. Sonuncu ekssesin dəqiq nə vaxt baş verdiyini və etil spirti qəbulunun təxmini miqdarını müəyyənləşdirmək mühümdür.
Obyektiv müayinə. Alkoqolizmin ekstrarenal əlamətlərinə (ovuclarda eritema, dərinin tündləşməsi, qaraciyərin ölçülərinin böyüməsi, kişilərdə ginekomastiya) xüsusən diqqət yetirilir. Bir sıra hallarda təyiqin yüksəlməsi, piylənmə aşkar olunur. Ağızdan ammonyak, tərdən xoşagəlməz “sidik” qoxusunun gəlməsi, dəridə quruluq, üzərində ağ ərpin olması XBÇ və uremiyanın inkişafından xəbər verir.
Laborator müayinə metodları. Tez-tez başqa məqsədlə aparılmış məhz sidiyin ümumi analizi alkoqol nefropatiyasının olmasını aşkarlayır. XAQN zamanı onun nəticəsi alkoqol qəbulundan sonra göstəriciləri artan mikrohematuriya və mülayim proteinuriyadır. Patoloji vəziyyətin diaqnostikasında sidiyin ümumi analizindən başqa qanın biokimyəvi analizi, yumaqcıq filtrasiyasının səviyyəsinin azalmasını (kreatinin klirensi ≤ 30 ml/ dəq., oliqouriya) göstərən böyrəyin funksional sınaqları (Zimnitski, Reberq sınaqları) da istifadə olunur.
Ultrasəs diaqnostika. Vəziyyəti