qan təzyiqinin yüksəlməsini təşviq edir. Bu, sonralar infarkt və insultun yaranma riskini artırır.

Analgetik nefropatiyanın diaqnostikası
Analgetik nefropatiyanın olmasını yalnız həkim-nefroloq və pasientın sıx işbirliyi zamanı sübut etmək olar. Pasient mütəxəssisə iltihab əleyhinə preparatların qəbul səbəblərini, müddətini və təxmini qəbul olunan dozasını dəqiq deməlidir. QSİƏP-ın səbəb olduğu böyrək zədələnməsinin dərəcəsini, başqa patologiyaların olub-olmamasını dəyərləndirmək məqsədilə bir sıra laborator və instrumental müayinələrdən istifadə olunur. Diaqnostika alqoritmi aşağıdakı mərhələlərdən ibarətdir:

Xəstənin həyat anamnezinin toplanması. Qəbul olunan analgetik preparatların miqdarına və onların istifadə səbəblərinə xüsusi diqqət ayrılır. Patologiyanın mövcudluğuna şübhə uzun illər müntəzəm şəkildə QSİƏP-ın qəbulu zamanı yarana bilər.
Laborator müayinələr. Latent dövrdə sidiyin ümumi analizində mikrohematuriya, abakterial leykosituriya və sidikdə az miqdarda zülalların olması (1 q/ gün) aşkarlanır. Sidikdə zülalların miqdarının artması pis proqnostik əlamətdir. Qanın analizi anemiyanı təyin edir; anemiyanın dərəcəsi böyrək zədələnməsinin səviyyəsini yüksəldir; bu isə nefropatiya üçün xarakterikdir.
Funksional sınaqlar. Patologiyanın erkən funksional əlaməti sidiyin sıxlığının azalması və diurezin dəyişməsidir (hipostenuriya, nikturiya). Reberq sınağı yumaqcıq filtrasiyasının sürətinin azalmasını aşkarlayır; azalma dərəcəsi böyrək toxumasının zədələnməsinin ifadəliliyindən asılıdır.
Ultrasəs müayinəsi. Zədələnmə və çatışmazlıq mərhələsində böyrəklərin USM-i orqanın ölçülərinin xeyli kiçilməsini və beyin qatının qalınlaşmasını, ləyənlərdə məməciklərin kirəcləşməsini müəyyənləşdirir. Doppleroqrafiya (böyrək damarlarının USDQ) qan dövranının aktivliyinin azalmasını təsdiqləyir. Son mərhələlərdə ləyənlərdə və sidik axarlarında konkrementlər təyin oluna bilər.
Rentgenokontrast müayinə. Uroqrafiya çıxarıcı sistemin filtrasiya qabiliyyətinin