a yoluxma qabiliyyətinə malikdir. Bakteriemiyanın təkrarlanan xarakteri mühüm əhəmiyyət daşıyır; belə ki, törədicinin yumaqcığa bir dəfə düşməsi infeksiya gətirib çıxarmır, lakin kapilyarların divarını zədələyir. Sonrakı bakteriemiya epizodlarında mikroorqanizmlər zədələnmiş damar divarından nefron kapsulunun və birincili qıvrım kanalcıqların mənfəzinə keçə bilir. Bu mərhələdə urodinamikanın vəziyyəti mühüm əhəmiyyət daşıyır; birincili sidiyin normal axını zamanı bakteriyalar sidiklə xaric olunur və iltihabi proses əmələ gətirməyə imkan tapmır. Durğunluq olduqda isə törədicilər kanalcıqların mənfəzində sürətlə çoxalır; beləliklə, apostematoz irinli prosesin inkişaf riski yüksəlir.

Bakteriyalar kanalcıq epitelisini güclü zədələməklə onların divarından orqana yoluxmağa başlayır. Məhz bu mərhələdə immunoloji reaksiya inkişaf edir; bu zaman zədələnmiş nefronların güclü leykositar infiltrasiyası, epitel hüceyrələrinin məhvi və bazal membranın çoxsaylı zədələnmələri baş verir. Törədicilərin interstisial toxumaya siraət etməsi iltihabi həlqə ilə zəif məhdudlaşmış çoxsaylı peritubulyar irinli infiltratların yaranmasına gətirib çıxarır. İrinli iltihab məhsulları ilə orqanizmin güclü intoksikasiyası qeyd olunur.

Patologiyanın sonrakı gedişində irinliklər öz aralarında birləşərək karbunkul və ya abses formalaşdıra bilir. Bəzən onların ətrafında iltihabi həlqə yaranır; iltihab tamamilə itənədək birləşdirici toxuma əmələ gəlir. Fəsadlaşmamış apostematoz pielonefritin nəticəsi irinli infiltrat nahiyəsində sklerotik ocağın inkişafıdır. İrinliyin böyrək membranı vasitəsilə ətraf mühitə açılması, patoloji prosesə periton və ətraf toxumaların cəlb olunması mümkündür.
Apostematoz pielonefritin təsnifatı
Apostematoz pielonefritin zədələnmənin etioloji xarakterinə və bir və ya hər iki böyrəyə yayılmasına görə iki variantı var. Hər bir tip inkişaf səbəbləri, klinik təzahürləri, terapevtik yanaşması və proqnozuna görə müəyyən xüsusiyyətlərlə xarakterizə olunur. Etiologiyasından