yaranma riski tez və düzgün diaqnostikanın mühümlüyünə rəvac verir. Patologiyanın müəyyənləşdirilməsini həkim-uroloq cərrahın mütləq iştirakı ilə həyata keçirir; bu, zamana qənaət, diaqnozun tez təsdiqlənməsi və müalicənin erkən başlanması üçün mühümdür. Diaqnostika instrumental və laborator müayinələrdən ibarətdir və aşağıdakı mərhələləri özündə əks etdirir:

Obyektiv müayinə və anamnez. Həkim xəstənin şikayətlərini analiz edir, xəstəliyin anamnezini toplayır; pasientin əvvəllər ifrazat sistemi xəstəliklərindən əziyyət çəkib-çəkməməsi, hansı ilk simptomların (ağrı və ya hərarət) olmasını dəqiqləşdirir. Palpasiyada zədələnmiş orqan tərəfdə ağrı, bəzən böyrəyin ölçüsünün böyüməsi aşkar olunur.
Laborator müayinə. İlk bir neçə gün ərzində sidiyin ümumi analizində dəyişikliklər nadir hallarda müşahidə olunur. Daha sonra mikrohematuriya, zülallar (proteinuriya), güclü leykosituriya, qalıq sidiyin mikroskopiyasında bakteriya aşkar olunur. Qanın ümumi analizinin nəticələri kəskin iltihab zamanı EÇS-nin kəskin yüksəlməsi, güclü sola meyilli neytrofiliya; qanın biokimyəvi analizi hipoproteinemiyanı təsdiqləyir.
Ultrasəs müayinəsi.Böyrəklərin USM-ində bir və ya hər iki orqanın böyüməsi, ətraf toxumanın ödemi, tezləşdirilmiş tənəffüs zamanı hərəkiliyin azalması təyin olunur. Bir neçə gündən sonra parenximanın hiperexogenliyi, toxumanın içərisində isə kiçik, 1-3 mm ölçülü çoxsaylı hipoexogen törəmələr qeyd olunur.
Radionuklid müayinə. Dinamik nefrossintiqrafiyada zədələnmiş orqanda radiopreparatın ləngiməsi, KBÇ inkişaf etdikdə isə ümumiyyətlə xaric olmaması patologiyanı təsdiqləyir.
Apostematoz pielonefritin müalicəsi
Müasir urologiyada xəstəliyin müalicəsində cərrahi metodlar istifadə olunur. Digər müalicə metodları köməkçi rol oynayır və onlar yalnız cərrahi əməliyyat əks-göstəriş olan pasientlərdə operativ müdaxiləsiz tətbiq oluna bilər. Həyati vacib funksiyaların dəstəklənməsi, intoksikasiyanın təzahürlərinin azaldılması, ifrazat sisteminin fəaliyyətinin