zamanı görünən simptomatikanın olmaması da patologiyanın diaqnsotikasını çətinləşdirir. Nefropatiya zamanı bütün diaqnostik tədbirlər aşağıdakı qruplara ayrılır:
Obyektiv müayinə və anamnezin toplanması. Pasienti sorğu-sual edərkən keçirilmiş allergik və infeksion xəstəliklərin əmələgəlmə tezliyinə diqqət yetirilir; onların böyrək mənşəlli təzahürlərlə (hematuriya, beldə ağrı) əlaqəsi araşdırılır. Nefropatiyanın nefrotik forması ödemlərin olması, qarnın assit səbəbindən böyüməsi, böyrək çatışmazlığı simptomları ilə xarakterizə olunur.
Qanın laborator analizi. Qanın ümumi analizində dəyişikliklər zəifdir – kəskin tutmalarda EÇS-nin və hematokritin yüksəlməsi, mülayim leykositoz aşkarlana bilər. Qanın biokimyəvi göstəriciləri daha güclü dəyişir – kreatinin və qlobulinlərin səviyyəsi yüksəlir (böyrəklərdə filtrasiya pozulduğundan), nefrotik sindrom zamanı hipoalbuminemiya və hiperlipidemiya aşkarlanır. Qanın immunoloji analizi IgA-nın səviyyəsinin yüksəlməsini və komplement fraksiyasının azacıq azalmasını göstərir.
Sidiyin laborator müayinəsi. Patologiyanın sinfaringti formasında sidikdə makrohematuriya, 1-2 q/l-ə qədər proteinuriya; immunoloji analizdə IgA əsaslı komplekslərin olması və komplement komponentinin (C3) az miqdarı təyin olunur. Berje xəstəliyinin latent variantında mülayim proteinuriya (0,3 q/l-ə qədər), eritrosituriya aşkar olunur.
İnstrumental diaqnostika. Böyrəklərin USM-i bir çox hallarda xəstəliyin başlanğıc mərhələlərində spesifik dəyişikliklər aşkar etmir; yalnız patologiyanın uzunmüddətli gedişatında orqanın ölçülərinin kiçilməsi təyin olunur. Böyrəklərin USDQ-i və USM-i əsasən differensial diaqnostika məqsədilə tətbiq olunur. Filtrasiya qabiliyyəti zəiflədiyindən ekskretor uroqrafiya kontrast maddənin ləngiməsini göstərir.
Histoloji müayinə. Böyrəklərin biopsiyası və materialın histoloji analizi IgA nefropatiyasının daha dəqiq diaqnostik metodudur. Mezangial sahədə iltihab əlamətləri; histokimyəvi metodlarla bioptatda immun kompleks