n əziyyət çəkən, spesifik qlomerulonefrit diaqnostika olunan pasientlərin aparılmasında əsas terapevtik tapşırıq remissiyanın induksiyası, parenximanın funksional fəaliyyətinin maksimal uzun müddət saxlanması, residivlərin və ağırlaşmaların profilaktikası, həyat keyfiyyətinin və sağqalma göstəricilərinin yaxşılaşdırılmasıdır. Müalicə sxeminin seçimində autoimmun proseslərin aktivliyi, destruktiv dəyişikliklərin potensial geridönənliyi, böyrək çatışmazlığının ifadəliliyi nəzərə alınır. Deaktiv prosesli (I sinif lupus nefriti) xəstələrə böyrəklərin vəziyyətinin periodik skrininqi və SQE-nin digər klinik təzahürlərinin korreksiyası məqsədilə dərman preparatlarının təyini tövsiyə olunur.

II sinif qurdeşənəyi qlomerulonefritində müalicə AÇF-in inhibitorları ilə başlanır. Bu preparatlar renal qan dövranını pozmadan sistemli arterial təzyiqi tənzimləməklə antihipertenziv və nefroprotektiv təsir göstərirlər. Vəziyyətin terapevtik rezistentliyi, proteinuriyanın inkişafı, hematuriya əlamətlərinin təzahürü əlavə olaraq qlükokortikoidlərin və imidazol sitostatiklərin təyininə əsas verir. III-V sinif aktiv qlomerulyar lupus iltihabı olan xəstələrə bazis terapiya kimi immunosupressiv preparatlar təyin olunur:

Sitostatik preparatlar. İnduktiv və dəstəkləyici terapiyanın mühüm elementidir. Xəstəliyin aqressiv gedişində B-limfositlərin aktivliyini inhibisiya edən diaminofosfatın alkilləşdirici törəmələri ilə yüksək dozalı puls-terapiyaya üstünlük verilir. Daha sonra xəstələrin müalicəsi dəstəkləyici dozalarda imidazol sitostatikləri və selektiv mikofenol turşusu ilə aparılır.
Qlükokortikosteroidlər. Monopreparat qismində hazırda, demək olar ki, istifadə olunmur. Böyrək funksiyalarının daha uzun müddət saxlanması və daha yaxşı sağqalma göstəricilərini təmin etməklə sitostatik terapiyanı effektli tamamlayır. Adətən, aşağı dozalarda və alternik rejimdə qəbulu təyin olunur. Müalicənin başlanğıc mərhələlərində yüksək dozalarla aktiv puls-terapiyanın aparılması