(II, III dərəcəli adenoidlər zamanı) inkişaf edə bilər. Limfoid toxumanın selikli qişanın damarlarına təzyiqi nəticəsində ödemə və güclü burun axmasının (zökəmin) inkişafına gətirib çıxarır. Bu da öz növbəsində burun tənəffüsünü çətinləşdirir. Ana südü ilə qidalanan uşaqlarda adenoidlər əmmənin çətinləşməsinə, nəticədə uşağın davamlı olaraq doymamasına və hipotrofiyaya gətirib çıxarır. Qanın oksigenləşməsinin azalması uşaqlarda anemiyanın inkişafı ilə müşayiət olunur.

Burun tənəffüsünün pozulması nəticəsində adenoidli uşaqlar ağzı açıq yatır, yuxu zamanı xoruldayır, tez-tez oyanırlar. Gecə yuxusunun tam olmaması nəticəsində gündüzlər apatik və süst olur, tez yorulur, yaddaşları zəifləyir, məktəblilər dərslərində yaşıdlarından geri qalırlar.

Adenoidli uşaqlarda spesifik üz formalaşır. Uşağın ağzı daim yarımaçıq olur, ağız-burun qırışının hamarlaşması, alt çənənin sallanması, zəif ekzoftalmla xarakterizə olunur. Bu xəstəlik uşaqlarda üz skletenin və diş-çənə sisteminin formalaşmasının pozulmasına gətirib çıxara bilər. Belə olan halda alveolyar çıxıntıların uzanması və daralması, hündür damaq (hipsistafiliya- qotik damaq), yuxarı kəsici dişlərin qeyri-düzgün inkişafı, dişləmin anomaliyası, burun arakəsməsinin əyriliyi (çəpər əyriliyi) qeyd olunur.

Adenoidli uşaqların səsi sakit, monoton, burun səsidir (“burunda danışırlar”). Rinofoniya burun-udlaq badamcıqlarının hipertrofiyası nəticəsində fonasiyada iştirak edən və rezonator olan burun boşluğu və burunətrafı ciblərdə hava axınının əngəllənməsilə bağlıdır. Loqopediyada bu vəziyyət arxa, bağlı, üzvi rinolaliya kimi qiymətləndirilir. Eşitmə borusunun udlaq yarığının adenoidlərlə bağlanması nəticəsində orta qulaqda təbii ventilyasiya çətinləşir və eşitmənin konduktiv tipli itirilməsinə (konduktiv karlığa) gətirib çıxarır. Uşaqlarda adenoidlərin böyüməsi qoxubilmənin və udmanın pozulması ilə müşayiət olunur. Adenoidli uşaqlarda səthi burun tənəffüsü tez-tez döş qəfəsi hüceyrələrinin deformasiyasına (“toyuq