genişlənmməsi və onların endotelinin deskvamasiyası ilə xarakterizə olunur. Daha sonra düyün parenximasının seroz impreqnasiyası və eksudasiyası, limfoid toxumanın infiltrasiyası və proliferasiyası baş verir. Bu struktur dəyişikliklər patoloji proses limfa düyününün kapsulu hüdudlarında lokalizasiya olunmuş limfadenitin kataral və hiperplastik mərhələlərinə uyğun gəlir. Sonrakı qeyri-kafi gedişində limfa düyününün irinləməsi, inkapsulyasiya olunmuş abses yaranır və ya infeksiyalaşmış möhtəviyyat ətraf toxumalara sirayət edir, nəticədə paralimfadenit və adenofleqmona inkişaf edir. Limfa düyününün irinləməsi nəticəsində yaranmış ixoroz (çürüntülü) limfadenit gedişinin xüsusən ağır olmasına görə fərqlənir.

Nadir hallarda güclü eksudasiya və fibrin çökməsi ilə xarakterizə olunan fibrinoz limfadenitə; həmçinin limfa düyünlərinin sürətlə və genişmiqyaslı məhvi ilə inkişaf edən nekrotik limfadenitə də rastlanır. Bununla yanaşı, limfadenitin xüsusi forması – hemorragik limfadenit də var. Patologiyanın bu forması Sibir xorası və ya vəba zamanı limfa düyününün qanla imbibisiyası (absorbsiyası) ilə xarakterizə olunur.

Limfadenit sadə və hiperplastik formalarında xroniki gedişata malik ola bilər. Patologiya zamanı iltihabi proses bir limfa düyününü və ya eyni zamanda yaxınlıqda yerləşən bir neçə limfa düyününü zədələyə bilər. Etiologiyasından asılı olaraq spesifik və qeyri-spesifik limfadenitlər ayırd olunur.

Limfadenitin inkişaf səbəbləri
Qeyri-spesifik limfadenitlərin törədiciləri kimi limfa düyünlərinə limfogen, hematogen və ya kontakt yolla sirayət etmiş irin törədən flora – stafilokoklar və streptokoklar, həmçinin onların toksinləri, toxuma parçalanması nəticəsində əmələ gəlmiş məhsullar çıxış edir. Qeyri-spesifik limfadenitlər zamanı birincili ocaqlar irinli yaralar, panarisiya, furunkul, karbunkul, fleqmona, qızılyel iltihabı, trofik xora, tromboflebit, karies, osteomielit ola bilər. Yerli iltihabi proseslər tez-tez regionar limfadenitlə müşayiət