Posttromboflebitik xəstəlik – venoz qanın aşağı ətraflardan axının xroniki çətinləşməsi olub, dərin damarların trombozundan sonra inkişaf edir. Patologiya kəskin trombozdan bir neçə il sonra özünü büruzə verir. Xəstələrdə zədələnmiş ətrafda dartılma hissi və əzabverici gecə qıcolmaları yaranır, halqavari piqmentasiya və ödem əmələ gəlir, şişkinlik sonradan fibroz sərtlik halını alır. Posttromboflebitik xəstəliyin diaqnostikası anamnestik məlumatlar və aşağı ətrafların USDQ-nin nəticələrinə əsaslanır. Venoz qan dövranının artan dekompensasiyası cərrahi müalicəyə göstəriş hesab olunur.

Posttromboflebitik xəstəliyin yaranma səbəbləri
Tromboz zamanı damar mənfəzində tromb formalaşır. Kəskin prosesin sönməsindən sonra trombotik kütlələrin bir qismi lizisə uğrayır, digərləri isə birləşdirici toxuma ilə əvəz olunur. Əgər lizis üstünlük təşkil edərsə, rekanalizasiya (venanın mənfəzinin bərpası) baş verir. Birləşdirici toxuma ilə əvəzolunma zamanı okklüziya (damar mənfəzinin tutulması) müşahidə olunur.

Venaların mənfəzinin bərpası bütün hallarda trombun lokalizasiya olunduğu sahədə qapaq aparatının dağılması ilə müşayiət olunur. Bununla əlaqədar bu və ya digər prosesin üstünlüyündən asılı olmayaraq, flebotromboz dərin venalar sistemində qan cərəyanının dayanıqlı pozulması ilə nəticələnir. Dərin venalarda təzyiqin artması perforant venaların genişlənməsi (ektaziyası) və fəaliyyətinin pozulmasına gətirib çıxarır. Qan dərin venalardan səthi damarlara qovulur. Dərialtı venalar genişlənir və funksiyasını itirir. Nəticədə aşağı ətrafın bütün venaları prosesə qoşulur.


Aşağı ətraflarda qanın depolaşması mikrosirkulyator pozğunluqlara səbəb olur. Dərinin qidalanmasının pozulması trofik xoraların yaranmasına gətirib çıxarır. Qanın venalarla hərəkəti əsasən əzələlərin yığılması hesabına baş verir. İşemiya ilə əlaqədar əzələlərin yığılma qabiliyyəti zəifləyir, bu da venoz çatışmazlığın daha da proqressivləşməsi ilə nəticələnir.

Posttromboflebitik xəstəliyin