u qrupa laxtalanma amillərinin çoxluğu və ya çatışmazlığının törətdiyi vəziyyətlər aiddir.

Qanın tərkibinin pozulması və laxtalanma sisteminin qüsurlarının bütün növləri həm anadangəlmə, həm də qazanılmış xarakterli ola bilər.

Trombofiliyanın klinik təzahürləri və diaqnostikası
Trombofiliyanın klinik təzahürləri zədələnmənin lokalizasiyası, qan dövranının pozulma dərəcəsi və yanaşı gedən (fon) patologiyaların olmasından asılıdır. Fərqli lokalizasiyalı çoxsaylı trombozlar, nisbətən cavan xəstələrdə müşahidə olunan müxtəlif orqanların infarktı, ağciyər arteriyasının tromboemboliyası trombofiliyaya dəlalət edir.

Trombofiliyanın diaqnozu müxtəlif lokalizasiyalı residivləşən trombların yaranmasına meyllik, ailəvi anamnez (irsi meyllik), laborator analizlərin xarakterik nəticələrinin əsasında qoyulur. Venoz trombozlu xəstələr bir qayda olaraq, fleboloqa müraciət edir. Anamnezdə təkrari trombozların olması trombofiliyadan şübhələnməyə və müvafiq laborator müayinələrin təyininə əsas verir. Laborator testlər 2 mərhələdə aparılır. Əvvəlcə trombofiliyanın ən geniş yayılmış növləri və qrupları müəyyənləşdirilir, sonra isə diaqnozu təsdiqləyən dar ixtisaslı müayinələr yerinə yetirilir.

Trombofiliyanın müalicəsi
Trombofiliyanın müalicəsi eyni zamanda 2 məqsəd daşıyır: trombozlara qarşı mübarizə və residivləşən trombların yaranmasına səbəb olan əsas xəstəliyin müalicəsi. Trombozların müalicəsi trombolitik və antikoaqulyantların təyinindən ibarətdir.


Hüceyrə tərkibi və qanın reoloji xüsusiyyətlərinin pozulması nəticəsində yaranan trombofiliyalar zamanı pasiyentlərə dezaqreqantlar və antikoaqulyantlar (dipiridamol, asetilsalisil turşusu) təyin olunur. Hirudoterapiya (zəlilərlə müalicə) və hemodilyusiyanın müxtəlif üsulları (trombositoferez, eritrositoferez) tətbiq olunur.

Antikoaqulyantlar və laxtalanma amillərinin çatışmazlığı ilə əlaqədar inkişaf edən trombofiliyaların müalicəsində təzə və ya təzə dondurulmuş plazmanın şırnaqla vurulmasından istifadə