məhsullar (kələm, təzə çörək, lobya, mərci və s.), qazlı içkilər qaz əmələ gətirməklə, mədə divarını genişləndirirlər. Qazların ümumi həcminin artma mexanizmindən asılı olmayaraq, mədə divarı gərildikdə orqanın əzələ toxuması reflektor şəkildə yığılır, kardial sfinkter boşalır. Nəticədə qazlar əvvəlvə qida borusuna, oradan isə ağıza keçir.

Həmçinin çox yedikdə, mədə boşluğundan ximusun evakuasiyası ləngidikdə analoji mexanizmlə eruktasiya baş verir. Sadəcə belə vəziyyətlərdə ağız boşluğuna qazlarla yanaşı, mədənin duru möhtəviyyatı da atılır.

Bəzən eruktasiyanın aparıcı mexanizmi qastroezofageal reflüks olur. Onu mədənin kardial hissəsinin qapayıcı funksiyasının çatışmazlığı törədir. Bir sıra hallarda qida borusunu mədədən ayıran sfinkter zəifləyir. Bununla əlaqədar mədə möhtəviyyatı qida borusuna qayıdır.
Gəyirmənin növləri
Gəyirmənin 2 forması ayırd edilir: sağlam insanlarda yaranan fizioloji; mədə-bağırsaq traktının, eləcə də digər orqan və sistemlərin xəstəlikləri fonunda əmələ gələn patoloji forma.

Gəyirmə zamanı ağız boşluğuna qayıdan möhtəviyyatın xarakteristikasından asılı olaraq, eruktasiya aşağıdakı növlərə bölünür:

Havalı gəyirmə. Adətən fizioloji hal sayılır. Ona qidalanma pozğunluqları və ya fiziki gərginlik səbəb olur. Epizodik baş verərək, öz-özünə keçib gedir. Gəyirmənin bu forması ağızda spesifik dad törətmir.
Turş gəyirmə. Xlorid turşusunun hipersekresiyası ilə müşayiət olunan qastroduodenal patologiyalar üçün xarakterikdir. Ona həmçinin qastroezofageal reflükslü pasiyentlərdə və ya mədə sekresiyasının azlığı ilə əlaqədar oradakı möhtəviyyatın çürüməsi zamanı təsadüf edilir.
Acı gəyirmə. Əksərən öd ifraz edən sistemin və mədəaltı vəzin xəstəliklərində baş verir. Acı gəyirmə mədənin kardial hissəsinin funksional çatışmazlığı və öd qarışıqlı bağırsaq möhtəviyyatının mədəyə atılması ilə bağlıdır.
Çürüntülü gəyirmə. Mədədə qida uzun müddət qaldıqda gəyirmə zamanı ağızda xoşagəlməz dad hiss olunur. Bu tip gəyirmə atrofik