Bax, çoxlu park var. Görürsen?
Ancaq hamısı yıxıq, sökük.
Esla uşaq sesleri, tebessümleri yoxdur. Yellençeklerin ipleri qopub, sürünçekler qırıq. Bir çox ev var burda. Hamısı xaraba, içleri xeyal qırıqlıqları ile dolu. O qeder doludur ki, addım atmağa yer yoxdur. Görürsen? . Göy üzünün olmadığınında ferqine varmış kimisen. Bax o göyüzü, üstüme yıxıldı menim. Bu sebebden esla güneş doğmur.
Bu da uşaqken getmek istediyim lunapark. Ama oyuncaqları işe salacaq kimse yoxdur. Hamısı getdiler. Xoş , getmeseydiler bele oyuncaqlar qırıq, sökük hemişe. Ne quşlar uçur sema da, ne balıqlar var sularda. Ferq etdin mi? Bir ölüm sessizliyi çöküb küçe döngelerine. Xefif esen bir külek, ne zaman yüksek bir binadan özümü atacaq olsam bir şeyleri xatırladan.. Bu, buralarda ki tek mezarlıq. Mezar daşlarında adlar yerine duyğular ve hisslerin yazıldığını görmüş kimisen.
Xeyallarım, ümidim, uşaqlığım, xoşbextliyim. Hamısı bu mezarda uyuyur menim. Bu dünya bir daha esla canlanmamaq üzre başıma yıxıldı menim. Ve men yıxılarken buranı terk ede bilmediyim üçün indi esla gede bilmirem.